บทที่ 237

บทที่237　　ไม่มีอะไรดีสักอย่าง

“ฉันว่าเธอสองคนเหมาะกันจะตาย”เฉียวอวี่ถงพูดอย่างจริงจังก็เพื่อช่วยสงจื่อหยูนหาที่พักพิงที่ดี

“ถงถง สายตาเธอแย่หรือเปล่าน่ะ กินข้าวเสร็จให้เจิ้งอี้พาเธอไปหาหมอหน่อยไหม？”

เฉียวอวี่ถงมองค้อนใส่“สายตาฉันจะดีไม่ดีก็ไม่เกี่ยวกัน ที่สำคัญคือสา

บทที่ 238

บทที่238 หมากที่ไร้ประโยชน์

ฉินลี่เยี่ยกับโล่ฉางหลี่พวกเขาอยู่ระหว่างทาง เขาได้รับสายของเสี่ยวจิ่นก็ยังคงนิ่งเฉย

เพราะว่าตอนนี้ฉินลี่เยี่ยมีท่าไม้ตายที่คิดว่าสุดยอด

“ตาครับ เมื่อไหร่เราจะนัดพ่อของถงถงมาเจอได้เหรอ？”ฉินลี่เยี่ยใจร้อน เจิ้งอี้ก็พร้อมตะคลุบอยู่เสมอ อีก

บทที่ 239

บทที่239 กองกำลังช่วยเหลือเข้ามา

เฉาซวนที่โกรธเสร็จก็ตระหนักได้ว่า พึ่งตัวเองยังดีซะกว่าพึ่งคนอื่น

หล่อนกดกริ่งเรียก พยาบาลเด็กๆสองคนก็เอ้อระเหยลอยชายมา

“พวกคุณทำงานกันยังไงเนี่ย ตั้งนานแล้วเพิ่งจะมากัน ถ้าคนไข้เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมาจริงๆ พวกคุณจะรับผิดชอบไหวไห