บทที่ 214 เล่นตัว

“ผมรู้แล้ว พ่อของผมกับหม่ามี๊เลิกกันแล้ว ผมจะต้องอยู่กับป่าปี๊ แต่ถ้าผมคิดถึงหม่ามี๊ หม่ามี๊จะยังกลับมาอยู่เป็นเพื่อนผม” เสี่ยวจิ่นทบทวนซ้ำ โดยไม่มีปัญหา

เขาฉลาดอย่างยิ่ง และพอที่จะเข้าใจความหมายของคำเหล่านี้

แค่ตอนแรกเขาไม่ต้องการให้พ่อแม่หย่าร้าง

เดินแต่แรกเป

บทที่ 215 ปฏิบัติตามความปรารถนา

ลุงอยู่ข้างหน้าเขาคือคนที่ปล้นแม่ของเขาไป? เขาคิดถูกใช่ไหม?

มองดูพวกเขาพูดคุยและหัวเราะ สมองของเขาก็นึกภาพเบื้องหลังของพ่อที่อ้างว้างขึ้นมา ช่างเศร้ามาก

ดังนั้นสำหรับเจิ้งอี้ เขาจะไม่ทำหน้าดีๆด้วย

“เสี่ยวจิ่นจำลุงได้ไหม?” เจิ้งอี้หมอบลงและตบไหล่เส

บทที่ 216 ฝากตัวเป็นศิษย์

เฉียวอวี่ถงไม่รู้จะพูดอะไร

เฉียวหย่วนวางการ์ดลงไว้ในมือของเธอและขึ้นรถไป “รีบขึ้นไปเถอะ พักผ่อนเร็วหน่อย”

หลังกลับบ้าน เฉียวอวี่ถงได้แต่เก็บมันเอาไว้อย่างไม่มีทางเลือก และนั่งลงบนเตียงเพื่อดูแผนของคลาสฝึกอบรมการออกแบบ

ตอนนี้ เรื่องที่ต้องจัดการล้วนจัด