ตอนที่ 2 ดอกไม้เหล็ก

ไม่เต็มใจ ไม่เต็มใจเลยสักนิด!

เฉียวอวี่ถงตะโกนลั่นอยู่ในใจ

ทั้งหมดนี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ทำไมมันช่างอธิบายได้ยากเย็นนัก!

"ได้โปรดเถอะ เด็กน้อยช่วยคิดให้ดีๆอีกทีได้ไหม? ฉันไม่ใช่แม่ของหนู อย่าใช้ข้ออ้างผิดๆ มาบอกว่าฉันเป็นแม่ของหนูเลย ฉันขอร้องล่ะ ฉันช่วยหนูเอาไว้นะ ทำไมหนูหักหลังฉันแบบนี้"

เสี่ยวจินมองดูท่าทีของเธอด้วยความคับข้องใจ เขาจึงหดตัวลงไปในอ้อมแขนของผู้ชายคนนั้น ทำปากเบะเหมือนจะร้องไห้

เขาขมวดคิ้ว เพราะคำพูดของเธอทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ

เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้? ไม่มีอะไรจะพูดแล้วเหรอ พูดให้มันดีดีหน่อยได้ไหม?

เขาลุกขึ้นยืน มองเธอด้วยสายตาที่ไม่แยแส "คุณทิ้งลูกไปแล้วยังมาพูดกับลูกด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีกเหรอ?"

“……”

ห๊ะ?!

จู่จู่เธอก็สงสัยว่าเธอกำลังเห็นภาพหลอนอยู่รึเปล่า หรือผู้ชายคนนี้ป่วย หัวของเขาถูกประตูหนีบมาใช่ไหม

มาพูดจาไร้ความรับผิดชอบแบบนี้ได้ยังไง!

เธอตบโต๊ะและยืนขึ้น "คุณหมายความว่ายังไง ฉันมีความสัมพันธ์อะไรกับคุณ? ฉันรู้จักคุณหรอ?

เขาจ้องมองเธอพลางอุ้มเจ้าก้อนเล็กๆบนพื้นขึ้นมา ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งขึ้นมาลอยๆว่า

"พวกเราไม่รู้จักคุณเลยจริงๆนั่นแหละ" ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เฉียวอวี่ถงยังคงยืนอยู่ตรงนั้น เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามที่ถูกฉายออกมารอบๆ

เธอมองดูทิศทางที่เขาจากไปแล้วเส้นเลือดตรงขมับของเธอก็เต้นตุบๆอย่างโกรธแค้น

เจ้าคนสับปรับ เมื่อครู่ยังพูดความจริงอยู่เลย แต่อยู่ดีๆก็กลับคำซะงั้น!

เธอไล่ตามออกไปด้วยความโกรธ แล้วก็ได้เห็นว่าเจ้าคนตัวสูงนั่นอุ้มเด็กขึ้นแท็กซี่ไปแล้ว

เธอโกรธจนจุกอก ได้แต่ตะโกนตามหลังแท็กซี่ไปว่า "นายตัวแสบ อย่าให้แม่จับได้ก็แล้วกัน!"

หลังจากกรีดร้อง เธอก็ยังรู้สึกไม่สาแก่ใจ เธอจึงถอดรองเท้าปาไล่หลังแท็กซี่ไปสุดแรง

น่าเสียดายที่แรงของเธอมีน้อยเกินไป รองเท้าจึงไม่ได้ลอยไปไกล มันตกลงบนพื้นข้างหน้าเธอ

ใบหน้าของเธอจมลงทันที

กว่าเฉียวอวี่ถงจะกลับมาถึงบ้านก็ปาเข้าไปห้าทุ่มแล้ว ถ้าไม่มัวไปเสียเวลาอยู่ที่สถานีตำรวจ เธอจะกลับมาดึกขนาดนี้ไหม?

เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มหลังใหญ่อย่างอ่อนแรง ในอ่างล้างจานยังมีจานที่ไม่ได้ล้างในตอนเช้าอยู่เลย ได้ยินเสียงน้ำจากก๊อกหยดลงไปในอ่าง จนเกิดเสียงดังก้องเป็นพิเศษในห้องโล่งๆแบบนี้

เธอสลึมสะลือหลับไป จนกระทั่งรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาสายมากแล้ว

เธอลุกพรวดพราดขึ้นมาด้วยความตกใจ ลนลานหยิบขนมปังชิ้นหนึ่งแล้วรีบวิ่งออกไป

ตายแล้ว ตายแล้ว!

สายแล้ว!

เธอรีบพุ่งตรงไปที่ประตูพร้อมกับขนมปัง

จึงบังเอิญชนเข้าหน้าอกแกร่งอย่างแรง

"ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ" เธอรีบกล่าวขอโทษ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นผู้ชายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเธอก็มืดลงทันที

จะซวยอะไรขนาดนี้เนี่ย?

วันนี้เธอน่าจะดูฤกษ์ดูยามก่อนออกบ้าน!

ดวงตาดอกท้อที่น่าหลงไหลของผู้ชายคนนั้นจ้องมองเธอ ก่อนจะมาหยุดลงตรงหน้าอกอย่างมีเลศนัย พูดอย่างเกเรว่า

"ถงถง นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะมาหลบอยู่ที่นี่"

"ใครหลบอยู่? หลีกไป ฉันจะไปทำงาน"

เธอเหลือบมองเขาก่อนจะเดินเลี่ยงไป

"นี่ ไม่เจอกันตั้งนาน คุณไม่คิดถึงผมบ้างเลยรึไง?"

เขาพูดพลางขยับมายืนขวางหน้าเธอเอาไว้

เฉียวอวี่ถงขมวดคิ้ว ผู้ชายคนนี้ช่างน่ารำคาญจริงๆ

"เฉินเฉิง ผู้ชายที่มาคอยยืนดักทำร้ายหญิงสาวระหว่างทางนี่เขาเรียกว่าอะไรคุณรู้ไหม?"

ใบหน้าของเขาจมลงทันที เขาไม่ได้โง่จนฟังไม่ออก ว่าเธอกำลังด่าว่าเขาเป็นหมา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเคือง

ผู้หญิงคนนี้นับวันยิ่งไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีมากขึ้นเรื่อยๆ

เฉินเฉิงยืนเท้าเอวมองดูเธอ "ตั้งแต่คุณออกจากตระกูลเฉียวไป คงไม่มีใครสั่งสอนสินะ"

"ฉันจะมีคนสั่งสอนหรือไม่มีก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ!"

"ทำไมมันจะไม่เกี่ยวอะไรกับผม?" เขาพูดพลางก้าวเข้าหาเธอช้าๆอย่างมาดร้าย “คุณคงไม่ลืมไปแล้วสินะ ว่าพวกเราเป็นคู่หมั้นกัน”

"คู่หมั้น?" เธอคิดว่ามันไร้สาระสุดๆ พลางปรายตามองเขาอย่างดูถูกเหยียดหยาม

"เฉินเฉิง คุณรู้รึเปล่าว่าทำไมพ่อของฉันถึงไล่ฉันออกจากบ้าน?"

เฉินเฉิงมองเธอเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสถานการณ์ของตระกูลเฉียวในตอนนี้เลย

แต่ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่

ที่มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้ม "ถงถง ผมจริงใจกับคุณจริงๆนะ"

แม่งเอ๊ย!

ถ้าผู้ชายเสเพลคนนี้จริงใจ แม่หมูคงจะปีนขึ้นต้นไม้ได้แล้วมั้ง

เฉียวอวี่ถงเหลือบตามองที่นาฬิกาข้อมือของเธอ มันสายมากแล้ว เห็นทีว่าวันนี้คงหนีไม่พ้นที่จะถูกดุ

เธอคิดว่า ยิ่งอยู่ที่นี่นานไป ก็ยิ่งทำให้เธออารมณ์เสีย แล้วเธอก็ขี้เกียจเกินไป ที่จะต้องกลับไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก จึงพูดตัดบทว่า

"ฉันมีแฟนแล้ว ถ้าคุณยังมายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก ฉันจะโทรเรียกเขามาจัดการคุณ"

"แฟน?"

เฉินเฉิงเกือบหัวเราะออกมาดัง ๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างไรเขาจะไม่รู้เชียวหรือ? ใครจะกล้ามาคบกับแม่เสือดุอย่างเธอ

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างนึกรังเกียจ "ทำไม ไม่เชื่อรึไง?"

"ก็ไม่เชื่อน่ะสิ ทำไมคุณไม่โทรเรียกเขามาล่ะ?"

เธอพยักหน้าโดยที่สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง "ได้เลย คุณตามฉันมาสิ"

เขาชะงัก ก่อนจะเดินตามเธอเข้าไปในร้านขายรองเท้า

เธอดูมั่นใจมาก จนเขารู้สึกสับสนเล็กน้อย ดอกไม้เหล็กที่ไม่เบ่งบานมานานนับพันปีจะบานแล้วหรือ?

ผู้ชายคนไหนช่างตาบอดได้ขนาดนั้น?

"คุณรอฉันอยู่ตรงนี้นะ ฉันจะไปตามเขามา"

เธอไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด จากนั้นเธอก็หายเข้าไปในห้องแต่งตัวของพนักงาน

เฉียวอวี่ถงแทรกตัวเข้าไปในประตูห้องแต่งตัว ตากลมโตคู่นี้กำลังจะพ่นไฟได้ เธอหนีออกจากบ้านเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงาน

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหมอนี่จะตามเธอมาถึงนี่

แม่ง!

ช่างเป็นหัวขโมยที่ฆ่าไม่ตายจริงๆ!

เธอกัดเล็บหัวแม่มือของเธออย่างทุกข์ใจ เมื่อวานนี้เธอควรจะตามเด็กน้อยไป เพื่อที่วันนี้เธอจะได้หนีพ้น

แล้วปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นหมดหวังไป

แล้วตอนนี้เธอจะไปหาแฟนสำเร็จรูปได้จากไหน!

พระเจ้าช่วยลูกด้วย

ช่วยชีวิตเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างลูกด้วยเถิด

เสี่ยวจางผลักประตูเข้ามา แล้วมองดูเธอตบผนังเหมือนเด็กสาวผู้โศกเศร้า อดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัยว่า "พี่อวี่ถง พี่กำลังทำอะไรอยู่?"

ตอนที่ 3 ผู้หญิงของผม ไม่ต้องรบกวนคุณหรอก

นี่มันเสียงจากสวรรค์ชัดๆ

เมื่อเขามาถึงหน้าประตูแล้ว เธอจะปล่อยไปได้อย่างไร!

เฉียวอวี่ถงหันกลับมามองดูเขาอย่างตื่นเต้น พร้อมด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายที่มุมปาก เสี่ยวจางหวาดกลัวรอยยิ้มของเธอจนต้องก้าวถอยหลังและกอดห่อเสื้อผ้าเอาไว้แน่น

การกระทำของเขาทำให้เธอหงุดหงิดมาก

"ไป นายไปกับฉันหน่อย"

"พี่อวี่ถง ผมยังไม่พร้อม"

“……”

ฉันแค่บอกให้ไปด้วยกัน แล้วเจ้าเด็กนี่คิดอะไรอยู่!

เมื่อเขาเห็นว่าใบหน้าของเธอมืดลงไปอีก เขาก็ลนลานจนพูดติดอ่าง

"พี่อวี่ถง ผมแค่จะมาบอกพี่ว่า มีคนรอพี่อยู่ข้างนอกนั่น ให้พี่รีบออกไป อย่ามัวช้าอยู่"

"ฉันรู้แล้วว่ามีคนรอฉันอยู่ข้างนอก!"

"พะ พี่รู้"

"เหลวไหล!"

เธอโกรธจนหน้าขาว พอจะก้าวเท้าออกมาด้านหน้าประตูพร้อมเขา ประตูก็เปิดออก หัวเล็กๆลอดเข้ามา ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำตากลับเป็นประกายทันทีที่เห็นเธอ ระล่ำระลักเรียก

"หม่ามี๊"

เฉียวอวี่ถงที่กำลังยื่นมือออกไปเพื่อจะเปิดประตู เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กนั่นก็ตัวแข็งไปครู่หนึ่ง

เขา.....มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

เสี่ยวจางเห็นเธออึ้งไปก็รีบหันกลับมามองจากช่องว่างข้างผนัง

"พี่อวี่ถง ลูกชายพี่เหรอ?"

ลูกชาย?

เธอขมวดคิ้ว แต่ในใจพลันปรากฏความคิดดีๆขึ้นมา เธอก็อุ้มเสี่ยวจิ่นขึ้นมา พร้อมทั้งมองเขาด้วยรอยยิ้ม

"ใช่แล้ว เป็นไง เขาดูเหมือนฉันไหม?"

“……”

เขามองไปที่เจ้าเด็กน้อยตัวอ้วนกลม ตัวขาว ดูน่ารัก ไร้เดียงสาและฉลาด แล้วจึงมองเฉียวอวี่ถง ไม่เห็นว่าสองคนนี้จะเหมือนกันตรงไหน

แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังคงพยักอย่างแรงให้กับทั้งคู่ด้วยสีหน้าราวกับกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว

"เหมือน!"

"ใช่ไหม ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" เธอยิ้มแย้ม พลางหยิกไปที่แก้มอ้วนกลมของเขา

เสี่ยวจิ่นถูกทำให้มึนงงด้วยท่าทีที่แสนอบอุ่นของเธอจนเหม่อลอย

เขาตกตะลึงที่ได้รับความรักจากแม่อย่างท่วมท้น

แม่ของผมน่ารักจริงๆ

เธอจุ๊บลงบนแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา "หนูช่างเป็นเทวดาน้อยของฉันจริงๆ"

เสี่ยวจิ่นตัวแข็งทื่อ ก่อนจะหันหลังกลับแล้ววิ่ง ร่างอ้วนกลมสีขาวของเขานั้นลื่นอย่างกับอะไรดี จนเธอจับเอาไว้ไม่ทัน

"ป่าปี๊ หม่ามี๊จุ๊บผมด้วย!"

ป่าปี๊?

เขามาที่นี่ด้วยหรือ?

เธอผลักประตูออกมา จึงเห็นว่ามีผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าเย็นชา ปล่อยออร่าชนิดหนึ่งออกมาทำให้คนไม่อยากเข้าใกล้ แม้ว่าเขาจะยังคงสวมใส่เสื้อผ้าสบายๆอย่างเสื้อแขนสั้นและกางเกงยีนส์

เสี่ยวจิ่นตะโกนอยู่ในอ้อมแขนของเขา "ป่าปี๊ หม่ามี๊จุ๊บผมด้วย หม่ามี๊จุ๊บผม"

"อืม"

เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธอช้าๆ

เธอถูกแช่แข็งไว้ด้วยสายตาเย็นชาของเขา ก่อนที่เฉินเฉิงจะเดินมาตรงหน้าเขา ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ส่วนดวงตาฉายแววกระด้าง

นั่นสินะ เธอถอยไม่ได้แล้ว!

"คุณมาเร็วจัง"

"อืม"

“……”

หืม?

เฉียวอวี่ถงอยากจะบ้าตาย พูดมากกว่านี้มันจะตายไหม!

เฉินเฉิงสีหน้าเย็นชา พูดอย่างใจเย็นว่า "ถงถง นี่คงจะไม่ใช่แฟนของคุณหรอกนะ"

เธอมองหน้าเขา "แล้วยังไง เขาหล่อกว่าคุณตั้งเยอะ"

“……”

ใบหน้าของเขาจมลง ผู้ชายคนนั้นหล่อมาก ดวงตาของเขาเย็นชาและมีออร่าที่ทรงพลังอย่างไม่อาจอธิบายได้เปล่งออกมาจากตัวเขา

เขาประหลาดใจที่เขารู้สึกอย่างนั้น

เขามองผู้ชายคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะที่มุมปากของเขาจะปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ย

"ถงถง คุณคงจะไม่ได้คบกับพนักงานทำความสะอาดหรอกนะ"

เฉียวอวี่ถงเหลือบมองไปที่เขา ซึ่งแต่งตัวเรียบง่ายไปหน่อย ดูแล้วก็เหมือนพนักงานทำความสะอาดจริงๆนั่นแหละ

เธอถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ ริมฝีปากของเธอขยับพูดว่า "แล้วยังไง ถึงจะเป็นพนักงานทำความสะอาดก็หล่อกว่าคุณแล้วกัน"

“……”

สีหน้าของเฉินเฉิงคล้ำลง ดูเหมือนว่าในดวงตาของเขาจะมีความโกรธเคือง

"เฉียวอวี่ถง คุณคิดว่าพ่อของคุณจะเห็นด้วยเหรอ?"

"เห็นด้วยหรือไม่ก็ช่างเขาสิ" เธอไม่แยแสหน้าตาของตัวเองอีกแล้ว มองไปที่ผู้ชายคนนั้นอย่างเฉยเมย

"คุณไม่เห็นเหรอว่าลูกชายของฉันตัวโตขนาดไหนแล้ว?"

ทันใดนั้นมุมปากของชายผู้นั้นก็ยกยิ้มขึ้นมา เมื่อวานผู้หญิงคนนี้ยังปฏิเสธอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่ยอมรับว่าเป็นลูกชายของเธอ แต่พอมาวันนี้เธอกลับยอมรับออกมาอย่างคล่องปากซะแล้ว

แต่เฉินเฉิงไม่ได้โง่ขนาดนั้น เขาจะเชื่อได้อย่างไรว่า แค่ในช่วงระยะเวลาสองปีที่เธอออกมาจากตระกูลเฉียว เธอจะมีลูกชายที่โตจนวิ่งได้แล้วแบบนี้

เขามองดูเธออย่างเหยียดหยาม "คุณไม่ต้องดึงเอาคนใกล้ตัวมาหลอกผม เพื่อที่จะหนีจากผมหรอกนะ"

เธอจ้องมองเขาแล้วพูดว่า "คุณหลงตัวเองเกินไปแล้วจริงๆ"

"แล้วเขาชื่ออะไร บ้านเขาอยู่ที่ไหน ในบ้านเขามีคนกี่คน?"

"คุณจะถามเพื่อ!" เธอยืดตัวตรง จ้องมองเขา โดยปกป้องพวกเขาเอาไว้ด้านหลัง

"นี่ไงสิ่งที่คุณต้องการ ฉันพามาให้คุณเจอที่นี่วันนี้หมดแล้ว"

เฉินเฉิงตะลึง คิดไม่ถึงว่าเธอจะทำเพื่อผู้ชายคนนั้นถึงขนาดนี้ เขายิ้ม "ถงถง ผมก็แค่เป็นห่วงคุณ"

"ผู้หญิงของผม ไม่ต้องรบกวนคุณหรอก"

เสียงเย็นเยียบดังมาจากทางด้านหลังของเธอ ความกดดันอันแรงกล้าค่อยๆแผ่ออกมาจากข้างหลัง โอบล้อมเธอเอาไว้ภายใน

ความรู้สึกปลอดภัยที่อธิบายไม่ได้เต็มตื้นขึ้นมาในหัวใจของเธอ

เฉินเฉิงรู้สึกได้ถึงออร่าที่ทรงพลังซึ่งเปล่งออกมาจากผู้ชายคนนั้น เขาระงับความกลัวในใจ ก่อนจะส่งเสียงสบถอย่างแดกดันว่า

"เป็นแค่พนักงานทำความสะอาด กล้ามาแย่งผู้หญิงกับฉันได้ยังไง"

"ผมคิดว่าคุณทำไม่ถูก" เขาเปิดริมฝีปากเย็นชาเบา ๆ และพูดช้าๆว่า "พฤติกรรมแบบนี้เรียกว่าเด็กป.3"

ป.3 ...

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

เฉียวอวี่ถงหัวเราะในใจ โดยพยายามที่จะไม่แสดงออกทางสีหน้า ทันใดนั้นเธอก็นึกชื่นชม คนที่แสดงเป็นแฟนอยู่ข้างหลังเธอขึ้นมา

ช่างดุดันซะจริง

เมื่อเห็นสีหน้าของคนตรงหน้าเธอเปลี่ยนเป็นสีเขียว เธอก็อารมณ์ดีขึ้นมาก

เฉินเฉิงโกรธจนหน้าเขียวและตึงจนแทบปริ เขานึกเสียใจมาก ที่มาหาเธอในวันนี้ เขารู้สึกอัปยศเหลือเกิน

เขาจะไม่ปล่อยผู้ชายคนนั้นไปแน่!

"แกชื่ออะไร!"

"ฉินลี่เยี่ย"

"ดี ดี ดี" เขาหันหลังกลับและเดินเซไปเล็กน้อย

เฉียวอวี่ถงมองตามหลังเขาไป ก่อนจะหันมามองเขาด้วยความเป็นห่วงว่า "คุณอาจจะตกงานได้นะ"

เขาทำสีหน้าไร้อารมณ์ก่อนจะโยนความรับผิดชอบให้เธอ "ถ้าผมตกงาน คุณก็ต้องรับผิดชอบ"

"ฉัน?"

เธอมองเขาด้วยความสงสัย

เขาชำเลืองมองเธอช้าๆ "คุณใช้ประโยชน์จากผมเสร็จแล้วก็จะถีบหัวส่งผมหรือไง?"

"ไม่ใช่นะ ไม่ใช่" เธอโบกมืออย่างรวดเร็วและอธิบายว่า "ถ้าหากว่าคุณตกงานเพราะฉัน ฉันจะรับผิดชอบเด็กคนนี้เอง"

"หม่ามี๊" มือเล็กๆ ของเสี่ยวจิ่นกระตุกมือของเธอเบาๆ พลางเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างไร้เดียงสา "แล้วป่าปี๊ล่ะ?"

ป่าปี๊?

"หนูจะให้ฉันรับผิดชอบเขาด้วยเหรอ?"

"ได้มั้ย?"

"ไม่ได้!" เธอปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย "ฉันเป็นผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน จะมีผู้ชายตัวโตอยู่ในบ้านได้ยังไง?"

"ไม่ได้แต่งงาน?" ฉินลี่เยี่ยทวนสามคำนี้ออกมา แล้วมุมปากของเขาก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมาทันที

รอยยิ้มของเขาตกอยู่ในสายตาของเธอ

เธอพูดอย่างไม่พอใจว่า "คุณยิ้มอะไร?"

"ลูกเราโตขนาดนี้แล้ว คุณยังบอกว่าคุณยังไม่ได้แต่งงาน?"

“……”

เรื่องของฉัน!

เห็นทีผู้ชายคนนี้จะคุยกับเธอไม่รู้เรื่อง!