บทที่ 91 อุบไว้

อะไร? นั่งรถโดยสาร?

ท่านผู้ใหญ่นายกเทศมนตรีจะนั่งรถโดยสาร?

ได้ยินคำพูดไม่เค็มไม่จืดชืดไม่ยินดียินร้ายนี้พูดออกมาจากปากของจิรฐา พิมพ์ลดาอดที่จะตะลึงไม่ได้ สงสัยบ้างว่าหูของเธอเองจะใช้งานไม่ค่อยดี

“คุณ คุณหมายถึงว่าวันนี้เรานั่งรถโดยสาร?” เบิ่งตาโตทั้งคู่

บทที่ 92 ขออภัย

เอ๋อ...

จิรฐากลั้นสะอื้นไร้วาจา

ครึ่งค่อนวัน เขาจึงได้สติกลับมา เพียงเห็นพิมพ์ลดายิ้ม ไม่รู้ว่าจะตอบเธอกลับไปอย่างไร คลอดลูกจะเจ็บ จิรฐารู้ แต่เขาเป็นเพียงลูกผู้ชาย เขาไม่เคยคลอดลูกมาก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าเจ็บมากแค่ไหน

คุณไม่รู้หรอกว่ามันน่าสงสา

บทที่ 93 ถูกคว้าหางเปียได้(ถูกจับจุดอ่อนได้)

“พิมพ์ลดา” ขณะที่ในสมองของพิมพ์ลดาเต็มไปด้วยจินตนาการภาพท่านผู้ใหญ่เล่นฉากโกงต่อหน้าฝูงชนนั้น จิรฐาได้เขยิบเข้ามาถึงตรงหน้าเธอเรียกชื่อเธอเบา ๆ

ในช่วงวินาทีที่จิรฐาเข้ามาใกล้ พิมพ์ลดาสัมผัสถึงเศษเสี้ยวรสกามารมณ์

ผู้ชายคนนี้ มาอีกแล้