บทที่ 5 อายเขาตายแล้ว

ในพจนานุกรมของพิมพ์ลดา เช้าวันอาทิตย์ถูกกำหนดไว้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการนอนหลับ โดยเฉพาะเหมือนวันแบบวันนี้ แม่แก่เธอไม่อยู่ จึงไม่มีใครร้องตะโกนให้เธอตื่นนอนแน่นอน

แต่ทำไมจู่ๆร่างกายเย็นเยือกทีหนึ่ง? ทำไมรู้สึกเหมือนมีอะไรมาเกาอยู่ข้างหู คันมาก?

ฮึ ๆสอ

บทที่ 6 ชายคนนี้มีปัญหา

ช่วงขณะที่จิรฐาเงยหน้าขึ้นนั้น เดิมพิมพ์ลดาพร้อมกล่าวทักทายแล้ว แต่ใครจะรู้ได้ เมื่อเห็นเป็นเขาปุ๊บ คำพูดที่ถึงริมปากกลับต้องกลืนกลับตามด้วยน้ำลายที่แทบทำให้ตัวเองสำลักตาย

“ไม่งั้นฉันหนีไปซะตอนนี้เลยไหม?” จัดแจงสภาพจิตใจแล้ว พิมพ์ลดารู้สึกว่าไปซะตอนนี้เลยจะ

บทที่ 7 พวกเราไปจดทะเบียนสมรสกันเถอะ

เขายิ้มริมฝีปากโค้งเล็กน้อย ตอบว่า “พี่สาวครับ ผมกำลังกินข้าวกับคนอื่นน่ะ” กล่าวพลางยื่นโทรศัพท์มาตรงข้างหน้าพิมพ์ลดา “คุณครับ กรุณารับโทรศัพท์”

“อ๋า?” มองโทรศัพท์ตรงหน้า พิมพ์ลดาตะลึง

จิรฐาสั่นมือถือไหวไปมาเบาๆเป็นสัญญาณให้เธอรีบรับ