บทที่ 4

บทที่ 4 เส้นทางนัดบอดที่ยาวไกล

สัปดาห์ที่วุ่นวายสัปดาห์หนึ่งผ่านไปแล้ว และนี่ก็หมายถึงพิมพ์ลดาได้หนีออกจากบ้านเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว

พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ พิมพ์ลดาคิดสะระตะว่าควรกลับบ้านได้แล้วหรือไม่ วันเสาร์พ่อจะอยู่บ้าน ถ้าเธอถูกคุณอรัญญาโจมตี ยังสามารถมีคนมาช่วยกั

บทที่ 5

อายเขาตายแล้ว

ในพจนานุกรมของพิมพ์ลดา เช้าวันอาทิตย์ถูกกำหนดไว้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการนอนหลับ โดยเฉพาะเหมือนวันแบบวันนี้ แม่แก่เธอไม่อยู่ จึงไม่มีใครร้องตะโกนให้เธอตื่นนอนแน่นอน

แต่ทำไมจู่ๆร่างกายเย็นเยือกทีหนึ่ง? ทำไมรู้สึกเหมือนมีอะไรมาเกาอยู่ข้างหู คันมาก?

ฮึ ๆ

บทที่ 6

ชายคนนี้มีปัญหา

ช่วงขณะที่จิรฐาเงยหน้าขึ้นนั้น เดิมพิมพ์ลดาพร้อมกล่าวทักทายแล้ว แต่ใครจะรู้ได้ เมื่อเห็นเป็นเขาปุ๊บ คำพูดที่ถึงริมปากกลับต้องกลืนกลับตามด้วยน้ำลายที่แทบทำให้ตัวเองสำลักตาย

“ไม่งั้นฉันหนีไปซะตอนนี้เลยไหม?” จัดแจงสภาพจิตใจแล้ว พิมพ์ลดารู้สึกว่าไปซะตอนนี้เลย