บทที่ 53 อรรถพลรายงานสถานการณ์กับสุวิทย์

ลังจากเพ็ญจิตไปถึงที่ห้องหนังสือ ก็รออยู่พักหนึ่ง อรรถพลถึงจะลงมา

“เพ็ญจิต เธอเกลียดพี่ขนาดนี้เลยหรอ?” อรรถพลปิดประตูห้อง เอ่ยขึ้นด้วยความเจ็บปวด

“พี่เป็นพี่ของฉัน” เพ็ญจิตมิได้ตอบคำถาม แต่กลับพูดเน้นย้ำแทน

“ใช่ พี่เป็นพี่ชายของเธอ เป็นพี่

บทที่ 54 กลับไปเป็นดังวันวานไม่ได้อีกแล้ว

/ ปสันน์ยังคงฉงนสงสัยยากจะถาม ทว่าอยู่ต่อหน้าอรรถพลก็ไม่ดีนักหากจะเอ่ยถาม จึงทำได้เพียงอดทนเก็บไว้ในใจ รอจนกว่าจะกลับไปค่อยถาม ส่วนเพ็ญจิตเองถึงแม้ว่าจะพูดคุยจะหัวเราะอยู่ แต่ก็ยังจงใจรักษาระยะห่างจากอรรถพล

“เพ็ญจิต เดินจนเหนื่อยแล้ว พวกเราไปพัก

บทที่ 55 ปสันน์ขว้างระเบิดเวลาไว้ในใจของเพ็ญจิต

�ือ ท่านรองประธานคะ คุณพูดอย่างนี้เหมือนว่าฉันเป็นคนแย่มากเลยนะ” ในใจของเพ็ญจิตว้าวุ่นเล็กน้อย อะไรที่บอกว่าท่านประธานเป็นไปไม่ได้หรอก แต่พวกเขาก็จดทะเบียนกันตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว อีกอย่างเธอเองก็ไม่ได้บีบบังคับสุวิทย์สักหน่อย—โชคดีไป ตอนนั้นนดูเหม