บทที่ 47 ก่อเรื่องหน้าขายหน้าที่โรงพยาบาล

�ุณหมอคะ มันเป็นอย่างงี้ค่ะ เมื่อเช้าบทที่ฉันนั่งรถมย์มา เหมือนจะโดยอะไรทิ่มที่ก้น ตอนนั้นรู้สึกเจ็บนิดหน่อย เลยไม่ได้นั่งลงต่อ คิดไม่ถึงว่าหลังจากถึงออฟฟิศพอนั่งลง ก็เจ็บจนใจจะขาดเช่นนี้...”

เพ็ญจิตพูดอย่างเหนียมอาจ อย่างไรๆบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บก

บทที่ 48 สุวิทย์แอบดูข้อความในโทรศัพท์ของเพ็ญจิต

�้าปีมาแล้ว เธอไม่ต้องการสุวิทย์แล้ว แต่ไม่อาจไม่ต้องการลูกๆทั้งสองคนได้ ทำยังไงดี ? หรือจะลาออกตอนนี้เลยดี?

ลาออก—ก็ต้องเผชิญหน้าจังๆกับสุวิทย์ เขาจะยอมตกลงไหม? เพ็ญจิตคิดจนหัวโต ตัดสินใจเลิกคิดเรื่องนี้ไปก่อนชั่วคราว ปัญหาทุกอย่างย่อมมีทางออก

บทที่ 49 ท่านประธานถึงกับปืนหน้าต่างแอบลอบเข้ามา

ุวิทย์กัดฟันพูด “ฝันไปเถอะ !” “ปล่อยฉัน” ในใจของเพ็ญจิตเริ่มสับสนวุ่นวาย ลมหายใจร้านผ่าวรินรดบนใบหน้าของเธอ ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ

สุวิทย์จ้องหองมบหน้าน้อยๆเอางดงามในระยะประชิด อารมณ์เดือดดาลจางหายไปครึ่งหนึ่งแล