บทที่4 ความกระตุ้นก่อนวันแต่ง

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าน้อยใจ ในเมื่อคุณแม่ไม่ได้ใส่ใจลูกสาวของคุณแม่คนนี้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ในบ้านหลังนี้ให้แม่บงการนี่นั่นอีกแล้ว

สัมภาระเพิ่งจะเก็บได้ครึ่งหนึ่ง ก็มีเสียงเคาะประตู“กริ๊งๆ”ดังเข้ามา เพ็ญจิต นำกระเป๋าเดินทางยัดใส่ตู้เสื้อผ้าไปพลาง ตอ

บทที่5 ชนได้ผัวคนหนึ่ง

บทที่ เพ็ญจิตหนีออกจากบ้าน ฟ้าเริ่มสว่างนิดหน่อยแล้ว เธอต้องรีบเดินเร็วกว่านี้อีก เดินมาหลายร้อยเมตร ในทมี่สุดก็เจอรถแท็กซี่ สิ่งแรกที่เธอต้อวทำคือถอนเงินในบัตรทั้งหมด เธอมีแผนการไว้อยู่แล้ว ก็คือว่าพี่ของเธอกำลังอยู่ที่ต่างประเทศบุกเบิกตลาดของอเมริกา เธออยากไปพึ่งอ

บทที่6 ชนกับกับผู้ชายเร่ร่อน

“ขอ...ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษจริงๆ ฉันเหยียบคุณหรือเปล่า ทำให้คุณได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า”บทที่เธอรู้สึกถึงด้านล่างเธอมีคนอยู่ เธอรีบใช้มือและเท้าลุกขึ้นมา และโค้งคำนับขอโทษไม่หยุด

คนที่อยู่บนพื้นไม่ขยับ เพ็ญจิตก็ยิ่งกลัวขึ้นมา หรือเธอทับเขาตาย