บทที่ 32 อรรถพลขอเพ็ญจิตแต่งงาน

เมื่อเห็นดังนั้นอรรถพลจึงสาวเท้าใช้ลิฟท์ส่วนตัววิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ไม่ได้อยู่ชั้นสูงมักนัก ขณะที่เขาวิ่งลงมาถึงชั้นหนึ่ง ประตูลิฟท์ก็เปิดออกพอดี

เมื่อเห็นอรรถพลยืนขวางอยู่ด้านหน้า เพ็ญจิตก็สบายกระเป๋าขึ้นบนไหล่“หนูจะไปโรงเรียนแล้ว พี่ไม่ต้องตา

บทที่ 33 การจู่โจมที่คาดไม่ถึง

“ฉันไม่เห็นด้วย ต่อให้เธอจะไม่อาจรับเรื่องนี้ได้อยู่สักพัก เธอก็ไม่สามารถย้ายออกไปได้ เพ็ญจิตถ้าหากเธอไม่ได้ชอบฉัน หลังจากนี้ฉันก็จะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก พวกเราจะเป็นพี่น้องกันดังเดิมแต่เธอห้ามย้ายออกไปไหนทั้งนั้น”อรรถพลจับไหล่ทั้งสองข้างของเพ็ญจิตอย่างกระวนกระวาย

บทที่ 34 ใบหน้าที่ดูคุ้นๆ

“ยังเหลืออีกหนึ่งนาที”สุวิทย์ทำท่าดูนาฬิกาและพูดขัดผู้ช่วยขึ้นมา

“ขอโทษค่ะ ฉันมาสายเสียแล้ว”เมื่อเสียงแว่วดังขึ้น บนหน้าจอก็ปรากฏภาพหญิงสาวหนึ่งคนกำลังลากกระเป๋าเดินทางมา เมื่อพินิจดูจากเสื้อผ้าที่เธอใส่ก็มองออกได้ว่าเธอเป็นคนมีรสนิยมอยู่มากที่เดียว

“โชคดีเส