บทที่29 ในใจถูกทำให้ว่างเปล่า

“พี่คะ หนูปวดใจมาก พี่รู้สึกว่าหนูกำลังหวังลมๆแล้งๆไหมคะ? กับผู้ชายที่เพิ่งจะรู้จักกันแค่ไม่กี่วัน หนูก็ยอมเชื่อใจเขาแล้ว หนูมันโง่จริงๆ... ”เพ็ญจิตร่ำไห้

“ไม่หรอก อย่างที่พี่พูดนั่นแหละว่าเธอแค่ไร้เดียงสาเกินไป เธอแค่เชื่อผู้ชายคนนั้นมากเกินไป ไอหมอนั่นมันไม่

บทที่30 ความหึงหวงของอรรถพล

เธออยากรู้ว่าทำไมแม่ถึงทิ้งเธอไปตั้งแต่แรก? เธออยากรู้ว่าพ่อของเธอเป็นใคร ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรมันก็ต้องมีเหตุผลอยู่แน่ แม้ว่ามันจะเป็นคำโกหกก็ตาม

“เพ็ญจิต แม่...แม่ขอโทษ หากลูกถึงอเมริกาแล้ว ล...ลูกก็เริ่มต้นชีวิตใหม่เสียเถอะ ขอให้เธอลืมเรื่องไม่ดีของแม่ไปใ

บทที่ 31 ถูกอรรถพลจับได้เสียแล้ว

ภายในห้องน้ำ เพ็ญจิตยืนอยู่หน้ากระจกและถอดเสื้อคลุมออก เมื่อเห็นส่วนโค้งเว้าเข้ารูปของตัวเองได้หายไปแล้วใบหน้าก็ถอดสีซีดเผือด มือของเธอลูบท้องเบาๆ

เธออ้วนขึ้นจริงๆและยิ่งไปกว่านั้นตรงนี้ยังอ้วนขึ้นจนให้เห็นได้ชัดอีกด้วย เมื่อก่อนหน้าท้องของเธอเคยแบน