บทที่17 คืนเข้าหอ

“หากคุณคิดว่าคุณกลัวจริงๆล่ะก็ ผมก็จะลองพิจารณาดูเรื่องจองห้องเพิ่มอีกสักห้อง”สุวิทย์พูดปลอบใจเพ็ญจิต

“ไม่ใช่อย่างนั้น พวกเราก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว การนอนเตียงเดียวกันก็ถือเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่...”เพ็ญจิตบิดตัวอย่างเป็นกังวล เธอรู้สึกได้ทันทีว่าอุณหภูมิในร้างกายเธอเพิ่ม

บทที่ 18 คุณ...คุณไม่รู้สึกว่ามันเร็วเกินไปหรือ?

สัมผัสอันเร่าร้อนของเขาตกสะท้านไปทั่วร่างของเพ็ญจิต ความชุ่มชื้นร้อนๆหนาวๆจากปากของเขาก็ฝังลึกไปทุกอณูรูมขุมขน หนวดเคลายาวๆของเขาก็ขูดสีไปมากับผิวหนังทุกตารางนิ้วของเธอ ยามนี้ร่างกายของเธอก็จงใจโน้มเข้าหาเขา และล้มลงบนเตียงอย่างไม่รู้ตัว

บทที่ 19 เธอทำให้ฉันผิดหวังมากจริงๆ

“เพ็ญจิต เธอรีบกลับบ้านมากับพี่เดี๋ยวนี้ !!!“ เมื่อประตูเปิดออก ฝ่ามือใหญ่ๆของอรรถพลก็รั้งจับข้อมือของเพ็ญจิตไว้

“ห๊ะ！พี่ พี่มาได้ยังไงกัน?”เพ็ญจิตครั้นได้ยินเสียงของอรรถพลก็ตกใจขวัญเสีย อีกมือก็เอาจับชุดนอนกันไว้ไม่ให้เผยอจนเห็นเนื้อหนังมังสาของเธอ