บทที่16 คุณเคยเห็นคู่ข้าวใหม่ปลามันที่ไหนนอนแยกห้องกันบ้างไหมล่ะ

/ “เพ็ญจิต คุณช่วยหยิบชุดนอนให้ผมหน่อยได้ไหม?”สุวิทย์แง้มประตูห้องน้ำออกมา แล้วพูดกับเพ็ญจิตที่อยู่ด้านนอก

“อ้อ ได้...” เพ็ญจิตซึ่งยืนเหม่อลอยอยู่กลางห้องเมื่อได้ยินเสียงเรียกจึงรู้สึกตัวขึ้นมาจากห้วงความฝัน

สุวิทย์ร

บทที่17 คืนเข้าหอ

“หากคุณคิดว่าคุณกลัวจริงๆล่ะก็ ผมก็จะลองพิจารณาดูเรื่องจองห้องเพิ่มอีกสักห้อง”สุวิทย์พูดปลอบใจเพ็ญจิต

“ไม่ใช่อย่างนั้น พวกเราก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว การนอนเตียงเดียวกันก็ถือเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่...”เพ็ญจิตบิดตัวอย่างเป็นกังวล เธอรู้สึกได้ทันทีว่าอุณหภูมิในร้างกายเธอเพิ่ม

บทที่ 18 คุณ...คุณไม่รู้สึกว่ามันเร็วเกินไปหรือ?

สัมผัสอันเร่าร้อนของเขาตกสะท้านไปทั่วร่างของเพ็ญจิต ความชุ่มชื้นร้อนๆหนาวๆจากปากของเขาก็ฝังลึกไปทุกอณูรูมขุมขน หนวดเคลายาวๆของเขาก็ขูดสีไปมากับผิวหนังทุกตารางนิ้วของเธอ ยามนี้ร่างกายของเธอก็จงใจโน้มเข้าหาเขา และล้มลงบนเตียงอย่างไม่รู้ตัว