ตอน 87
รักแห่งแดนเจอร์
บทที่ 87 แขกไปแล้ว
น้ำเสียงเขาไม่ค่อยดี ฉันตกใจลืมตาตื่น เห็นเขาสีหน้าขมึงทึง "คุณได้กลิ่นอะไร?" ฉันแสดงออกชัดขนาดนั้น? ฉันเลียริมฝีปากที่แห้งผาก พลางว่า "ฉันได้กลิ่นแปลกๆจากตัวคุณ...เมื่อก่อนไม่มีนะ" "กลิ่นแปลกอะไร！(เขาก้มลงดมตัวเอง) สงสัยจะเป็นกลิ่นสบู่ที่โรงแรม...ช่างเถอะ คุณหลับต่อละกัน ผ
ตอน 88
บทที่ 88 แก้วหูทะลุจากการโดนทำร้าย
ในหูดังเปรี๊ยะ เสียงวินัยเหมือนล่องลอยจากที่แสนไกล "ทิพย์สุดา ความอดทนผมมีจำกัดนะ！อย่าพยายามมาทดสอบขีดความอดทนของมัน！" เขาเสียงเย็นจ้องฉันตาเขม็ง ฉันไปทดสอบขีดจำกัดอะไรของเขา?ฉันไม่เข้าใจ เพราะฉันถามถึงมะลิวัลย์? "วินัย ฉันผิดหวังกับคุณมาก！" ฉันร้องตะโกนน้ำต
ตอน 89
บทที่ 89 เขาไม่ต้องการเธอแล้ว
ฉันเม้มปากแน่น รู้สึกหายใจติดขัด แต่ไม่อยากให้เขาเห็น "คุณจะรู้อะไร? วันๆหนึ่งคุณเจอพวกเขากี่รอบ? คุณจะรู้อะไร? พวกเขาไม่มีอะไรกัน！" ฉันตีหน้าซื่อพูดไป อนุสิทธิ์อึ้งไปสองวิก่อนถามว่า "ทิพย์สุดา หลอกตัวเองนี่สนุกมากไหม?" ฉันน้ำตาไหลอาบแก้มทันทีที่เขาพูดจบ ต่อให้หล