บทที่ 57 คิดว่าทำเพื่อเขา

“โกหก?” เพ็ญแขทวนคำอย่างงงๆก่อนจะนึกได้พลางว่า “ตาอนุสิทธิ์นั่นมาหาเธองั้นสิ?”

ฉันยิ้มชืดว่า “เขาให้ฉันมาอยู่บ้านเขา3วัน”

“ชิ... คนบ้านี่...” เพ็ญแขสบถอย่างไม่สบอารมณ์

นั่นสิ อนุสิทธิ์คือคนบ้าชัดๆ แต่ฉันกลับต้องบ้าไปกับเขา

“แข ฝากด้วยนะ เขา

บทที่ 58 ตอโพล่า

ระหว่างที่ฉันวิตกอยู่นั้น อนุสิทธิ์ก็ถามขึ้นว่า “ยืนบื้อไรอยู่? นั่งลงกินสิ”

ฉันรีบเดินไปนั่งที่นั่งตัวเอง กำลังจะกิน เขาก็ปรายตามองจานของฉันก่อนว่า “นี่เธอ...”

“อ๋อ คุณอนุสิทธิ์ทานแต่ไข่แดงใช่ไหมคะ? โชคดี ฉันทานแต่ไข่ขาวค่ะ” ฉันยิ้มให้เขาอย่างเอาใจ อยากให้เขาร

บทที่ 59 มีข้อตกลงก็ต้องมีสัญญา

ชุดทั้งหมดถึงสไตล์แนวเดียวกัน แต่คนละไซส์กันเลย ไซส์เล็กสุดนี่ต้องเด็กม.ปลายเท่านั้นถึงใส่ได้

ฉันคิดหนักก่อนกวาดตามองให้ครบรอบหนึ่ง พบว่ามีทุกไซส์จากเล็กไปใหญ่

ฉันรู้สึกเสียวสันหลังวาบไงพิกล

เสียงข้อความดังขึ้นจนฉันเกือบทำเสื้อผ้าหลุด