บทที่ 45 เธอตั้งใจท้าทายฉัน

“ลืมตา” ฉันได้ยินอนุสิทธิ์สั่ง

“ฉันบอกให้ลืมตามามองฉัน!” เขาพูดสั่งข้างหูฉัน ลมหายใจร้อนระอุของเขาพ่นใส่ ฉันเหมือนโดนน้ำร้อนลวกก็ไม่ปาก รีบลืมตาขึ้นมา

เขาอยู่ตรงหน้าฉัน ฉันตะลึงไปวูบหนึ่งแล้วรีบหลบตาเขา

เขาเริ่มเม้มหูของฉันใหม่ มือร้อนคู่นั

บทที่ 46 ทิพย์สุดา ฉันรอให้เธออ้อนวอนฉัน

เพ็ญแขไม่ได้ขู่ให้กลัว วินัยมีคนอื่นจริงๆ แต่ไม่ใช่มะลิวัลย์เท่านั้นเอง ฉันพยายามพูดถึงวินัยในแง่ดีก็เพื่อปลอบโยนตัวเอง ไม่อยากให้เพื่อนรักรู้ว่า รักยาวนานสิบปีมันก็แค่นี้เอง

คิดเงินค่าอาหารเสร็จ เสียงเรียกเข้าดังขึ้นก่อนก้าวเท้าออกจากร้าน ครา

บทที่ 47 เธอนี่หน้าด้านจริงๆ

“เธอเป็นอะไรกันแน่? คนพวกนั้นบังคับเธอดื่มอีกแล้วใช่ไหม?” วินัยเริ่มลนลาน

“ต่อไปเราไม่ต้องดื่มแล้วนะ ผมหาทางย้ายเธอไปแผนกออฟฟิศฝ่ายในดีไหม? ถึงเงินเดือนจะน้อยหน่อย แต่ไม่ต้องวิ่งไปนู่นมานี่แถมต้องดื่มทั้งวันทั้งคืนอีก”

“ยังไงตอนนี้ผมก็เป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล