บทที่ 192 ฝันร้ายมาไม่ขาด

แต่ถ้าฉันเห็นใจเขา แล้วใครเห็นใจฉันล่ะ?

วันเวลาผ่านพ้นไป ในที่สุดชลัชก็จัดการทุกอย่างเสร็จ และพาหวานมารับฉัน

ตอนออกมาเป็นเวลาบ่ายสามโมง ซึ่งแสงแดดแรงที่สุดของวัน พอหวานเห็นฉันก็ไม่ยอมปล่อยมืออีก

ฉันอุ้มเธอรับรู้ถึงอิสระภายใต้แสงแดดแรงกล้าน้า

ชลัชห

บทที่ 193 เจออีกครั้งเพราะรักหรือเกลียด

พอแยกกับชลัชเรียบร้อย ฉันพาหวานขึ้นรถไฟไปเมืองซี บนรถไฟคนเยอะมาก และหวานพึ่งได้ขึ้นรถไฟเป็นครั้งแรก เธอรู้สึกไม่ค่อยคุ้นเลยเกาะติดฉันไม่ห่าง “แม่คะ เราจะไปไหนกันหรอ?” “แม่จะพาหวานไปหาน้องกับคุณพ่อไงคะ” ฉันลูบหน้าเธอแผ่วเบาอย่างรักใคร่ หวานไม่ได้พูดอะไร ฉ

บทที่ 194 เหนื่อยแล้ว

ปากอนุสิทธิ์เม้มกันสนิทก่อนเหล่ฉันหนึ่งที และยกนาฬิกาขึ้นมองเวลา “เลขาฌายิน ทางนี้ฝากด้วย” เขาสั่งการเสร็จก็เปิดประตูมาดูหวานหนึ่งทีก่อนจากไป ฉันเองใจเย็นลงมากแล้ว ไม่ได้ขวางเขาไว้และหันไปมองฌายิน “บอกฉันสิว่าเกิดเรื่องนิพิฐขึ้นได้ยังไง? รู้หรือยังว่าใครทำ?” ฌายินเล่าเรื่