บทที่ 191 ใครบ้าหรอ

ไม่มีทางเถียงเหตุผลกับคนแกได้ ฉันหันมองอนุสิทธิ์รอให้เขาพูด

สายตาเขาเย็นเยียบ สีหน้าแย่มาก แต่ฉันไม่สน

ตอนรู้ว่าฉันอาจเสียลูกทั้งสองคนไปในเวลาเดียวกัน ฉันก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว

อนุสิทธิ์ชะงักเมื่อเห็นฉันจ้องมองเขานิ่ง “เธอจะไป?”

ฉันพยักหน้ารับ

“ตามฉ

บทที่ 192 ฝันร้ายมาไม่ขาด

แต่ถ้าฉันเห็นใจเขา แล้วใครเห็นใจฉันล่ะ?

วันเวลาผ่านพ้นไป ในที่สุดชลัชก็จัดการทุกอย่างเสร็จ และพาหวานมารับฉัน

ตอนออกมาเป็นเวลาบ่ายสามโมง ซึ่งแสงแดดแรงที่สุดของวัน พอหวานเห็นฉันก็ไม่ยอมปล่อยมืออีก

ฉันอุ้มเธอรับรู้ถึงอิสระภายใต้แสงแดดแรงกล้าน้า

ชลัชห

บทที่ 193 เจออีกครั้งเพราะรักหรือเกลียด

พอแยกกับชลัชเรียบร้อย ฉันพาหวานขึ้นรถไฟไปเมืองซี บนรถไฟคนเยอะมาก และหวานพึ่งได้ขึ้นรถไฟเป็นครั้งแรก เธอรู้สึกไม่ค่อยคุ้นเลยเกาะติดฉันไม่ห่าง “แม่คะ เราจะไปไหนกันหรอ?” “แม่จะพาหวานไปหาน้องกับคุณพ่อไงคะ” ฉันลูบหน้าเธอแผ่วเบาอย่างรักใคร่ หวานไม่ได้พูดอะไร ฉ