บทที่172 การชมเชยที่ไม่รื่นหู

จิลลาที่นั่งอยู่บนพื้นเมื่อเห็นอนุสิทธิ์ ในตาก็เต็มไปด้วยนำ้ตา

อนุสิทธิ์. เขาพูดด้วยนำ้เสียงออดอ้อน ช่วยฉันด้วย

ฉันสองมือกำแน่น สายตามองไปที่อนุสิทธิ์ที่เดินผ่านฉันเข้าไปประคองจิลลา

อนุสิทธิ์ เท้าฉันปวดมากเหมือนจะแพลง จิลลากวดแขนอนุสิทธิ์และร้อง

บทที่173 ความไม่พอใจของน้องชาย

ตาอนุสิทธิ์สะลึมสะลือแลดูยังคงอ่อนเพลีย ฉันกำลังจะกล่อมให้เขานอนพักอีกสักนิดจู่ๆเขาก็ยื่นมือออกมาทางฉัน นี่คือประวัติของน้องเธอ?

ฉันก้มมองดูเอกสารในมือส่งให้เขา อืม. เขาพึ่งจะอยู่ปีสี่ ยังเด็ก

ยี่สิบกว่าปี ไม่เด็กแล้ว. อนุสิทธิ์พลิกดูสักครู่แล้วส่งให

บทที่174 ประทุ

ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในห้องนานแค่ไหนจนกระทั่งอนุสิทธิ์กลับมา ไม่ได้เคาะประตูเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน

คุณเป็นอะไร?ไม่พอใจอะไร? เขาพูด

ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างเหม่อลอย ชลัชฟ้องคุณแล้ว

คุณทำให้พวกเขาเป็นห่วงแล้วอนุสิทธิ์พูดเรียบๆ

ฉันยิ้มไปทางเขา. ขอโทษ ฉัน