บทที่171 เธอไม่มีทางที่จะมี

หวานยังเด็ก ปกติจะพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ในตอนนี้กลับพูดจาชัดเจนอย่างไม่น่าเชื่อ ถึงแม้จะเป็นอย่างนี้ฉันก็ไม่มีอารมณ์ที่จะชมเขา

อดีตเคยเสียรู้ให้วินัยหลังจากนั้นฉันก็บอกกับตัวเองว่าต่อไปจะไปยอมให้คนพวกนี้มารังแกได้อีก แต่ตอนนี้ฉันกลับต้องมาอดทนอดกลั้นกับการ

บทที่172 การชมเชยที่ไม่รื่นหู

จิลลาที่นั่งอยู่บนพื้นเมื่อเห็นอนุสิทธิ์ ในตาก็เต็มไปด้วยนำ้ตา

อนุสิทธิ์. เขาพูดด้วยนำ้เสียงออดอ้อน ช่วยฉันด้วย

ฉันสองมือกำแน่น สายตามองไปที่อนุสิทธิ์ที่เดินผ่านฉันเข้าไปประคองจิลลา

อนุสิทธิ์ เท้าฉันปวดมากเหมือนจะแพลง จิลลากวดแขนอนุสิทธิ์และร้อง

บทที่173 ความไม่พอใจของน้องชาย

ตาอนุสิทธิ์สะลึมสะลือแลดูยังคงอ่อนเพลีย ฉันกำลังจะกล่อมให้เขานอนพักอีกสักนิดจู่ๆเขาก็ยื่นมือออกมาทางฉัน นี่คือประวัติของน้องเธอ?

ฉันก้มมองดูเอกสารในมือส่งให้เขา อืม. เขาพึ่งจะอยู่ปีสี่ ยังเด็ก

ยี่สิบกว่าปี ไม่เด็กแล้ว. อนุสิทธิ์พลิกดูสักครู่แล้วส่งให