บทที่ 159 เป็นเด็กผู้ชาย

วินัยยิ้มปากกว้างกวักมือเรียกฉันเข้าไปหาเขาที่ยืนชิดริมรั้วเถาวัลย์นั่น “ทิพย์สุดา มานี่สิ” ฉันถอยหลังอย่างระแวง “จะว่าอะไรก็ว่ามา” “มาสิ มีอะไรให้ดูแน่ะ” เขายิ้มมีเลศนัยแบบกวนทีนชวนให้ตบ “ขอโทษที ฉันไม่อยากดูอะไรทั้งนั้น” ฉันปฏิเสธทันที เขาเห็นฉันไม่ยอมเข้า

บทที่ 160 ฉันจะแต่งงานกับเธอ

ฉันถามไปตรงๆ อนุสิทธิ์ก็ตอบตรงไม่แพ้กัน บ้านดานุรักษ์ไม่มีทางให้ผู้หญิงธรรมอย่างฉันเข้าบ้านแน่ แต่เขาบอกว่าเขาจะหาทางเอง "ทิพย์สุดา ฉันคิดหาวิธี แล้วเธอล่ะ จะแต่งไหม?" เขาถามต่อหน้าฉัน ฉันยังได้กลิ่นใบหญ้าจากตัวเขา และเห็นเงาร่างฉันสะท้อนในแววตา

บทที่ 161คุณชอบฉันสินะ

ฉันถามอนุสิทธิ์ ลูกชายจะยังอยู่เคียงข้างกายฉันได้อีกนานสักแค่ไหน เขาครุ่นคิดอยู่พักนึง แล้วบอกกับฉันว่าอย่างน้อยก็น่าจะเต็มเดือน

ถึงเวลานั้น บางทีทางบ้านอาจจะผ่อนปรนโอนอ่อนยอมให้ตบแต่งฉันกลับไปแล้วก็เป็นได้

“ทิพย์สุดา คุณจะแต่งงานกับผมแน่ๆ ใช่ไหม” เขาถาม

ฉ