บทที่ 139 อยากเป็นอิสระ

จิดาภากวาดสายตามองฉัน “ไม่รู้อะไรแล้วทำไมยังถึงมาร่วมด้วยได้? คุณ...เป็นผู้หญิงหากินงั้นรึ? ผู้อุปการคุณคือใครล่ะ? ผู้ชายมีเงินในเมืองเป่ยนี่ส่วนมากฉันรู้จักหมดนั่นแหล่ะ เล่ามาสิว่าเป็นใครที่ตาไร้แววได้ขนาดนี้?”

ฉันอึกอัก “ไม่มีค่ะ คุณตีรณเข้าใจผิดไปเอง...”

“ช

บทที่ 140 เสียไพ่ดี

บทที่น้องสามีเดินเข้ามาฉันไม่ทันได้เช็ดน้ำตาเธอจึงเห็นว่าฉันกำลังร้องไห้

เธอร้องเสียงแหลม “อะไรกันพี่สะใภ้? ทุกคนมีความสุขกันแต่พี่กลับมานั่นร้องไห้อยู่ที่นี่ นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?”

เสียงนี้ดึงให้ครอบครัวของวินัยเข้ามา พวกเขายืนอยู่ที่ประตู ล้อมวงกันดูเหมือนก

บทที่141 เหล้าแห่งการจากลา

ความเด็ดขาดของฉัน ดูเหมือนจะทำให้วินัยมีท่าทีอ่อนลง

“ได้ ฉันจะหย่ากับเธอก็ได้ แต่เธอต้องมีลูกให้ฉันก่อน”

ฉันหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “วินัย ฉันเคยมีลูกให้เธอแล้ว แต่เธอไม่เอา แต่ตอนนี้เธออยากจะให้ฉันมีลูกอีก ฝันไปเถอะ!

“หย่า! ตอนนี้ฉันอยากหย่า! ต