บทที่ 138 พักรบชั่วคราว

ฉันรีบพลิกมือจับข้อมือเขาไว้ “ไม่ใช่นะ! ถ้าปัญหาเรื่องพ่อยังไม่ได้รับการแก้ไขล่ะก็ฉันก็ยังไม่กล้าไปหรอก”

“คุณอนุสิทธิ์! คุณต้องเชื่อฉันนะคะ!”

จากหางตาเห็นเขาลากฉันจนใกล้ถึงประตูฉันก็ยิ่งวิตกจนกอดเขาเอาไว้แน่นอย่างไม่รู้ตัว

“เชื่อฉันนะคะ ฉันอยากหนีไปจากวิ

บทที่ 139 อยากเป็นอิสระ

จิดาภากวาดสายตามองฉัน “ไม่รู้อะไรแล้วทำไมยังถึงมาร่วมด้วยได้? คุณ...เป็นผู้หญิงหากินงั้นรึ? ผู้อุปการคุณคือใครล่ะ? ผู้ชายมีเงินในเมืองเป่ยนี่ส่วนมากฉันรู้จักหมดนั่นแหล่ะ เล่ามาสิว่าเป็นใครที่ตาไร้แววได้ขนาดนี้?”

ฉันอึกอัก “ไม่มีค่ะ คุณตีรณเข้าใจผิดไปเอง...”

“ช

บทที่ 140 เสียไพ่ดี

บทที่น้องสามีเดินเข้ามาฉันไม่ทันได้เช็ดน้ำตาเธอจึงเห็นว่าฉันกำลังร้องไห้

เธอร้องเสียงแหลม “อะไรกันพี่สะใภ้? ทุกคนมีความสุขกันแต่พี่กลับมานั่นร้องไห้อยู่ที่นี่ นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?”

เสียงนี้ดึงให้ครอบครัวของวินัยเข้ามา พวกเขายืนอยู่ที่ประตู ล้อมวงกันดูเหมือนก