บทที่ 132 เชื่อได้มั้ย

หลังจากตื่นขึ้นในเช้าวันต่อมา ฉันถึงพบว่าวินัยไม่ได้ให้เหลือโอกาสหลบหนีไว้ให้ฉันเลย เขาถึงขั้นล็อคประตูจากด้านนอก

ฉันถูกขังในอพาทเมนต์สามห้องนอนสองห้องโถง หมดทางหนีอย่างสิ้นเชิง

ฉันลองไขลูกกุญแจที่หาได้ทุกดอกไปรอบหนึ่ง แต่ก็เปิดประตูใหญ่ไม่ได้อยู่ดี

อยา

บทที่ 133 บีบคั้นจนไร้ทาง

“คลอดลูก? คุณยังจะให้ฉันคลอดเด็กออกมาให้คุณ?” ฉันหัวเราะเสียงเย็น “วินัย วันนี้คุณต้องพูดกับฉันให้รู้เรื่อง! ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ยอมจบเรื่องกับคุณแน่!”

“ผมพูดชัดเจนแล้ว เป็นคุณต่างหากที่คิดไปเอง!” วินัยเสียงดัง

ฉันได้ยินเสียงวิ้งในหู ฉันมองเขา รู้ว่าตัวเอ

บทที่ 134 ไม่ได้พบกันตั้งนาน

“อาศัยว่าผมเป็นคนออกค่าใช้จ่ายไงล่ะ” วินัยยิ้ม “หลังจากคุณรับขั้นตอนทำเด็กแล้วพ่อคุณก็จะได้เข้ารับขั้นตอนผ่าตัดเหมือนกัน จนถึงตอนนี้ หมอจะดูแลระมัดระวังร่างกายท่านเป็นอย่างดี คุณวางใจได้”

ฉันช็อค เขากล้าทำได้แม้แต่เรื่องเลวทรามถึงขนาดนี้ จำเป็นต้องเห็นว่าฉันท้อ