บทที่128บังเอิญจริงๆ

ฟังคำพูดพี่ลัชแล้วฉันพลางขำออกมา“พี่ลัชคิดมากแล้วฉันไม่หรอกนา”

“งั้นก็ดี”สีหน้าเขาอุ่นขึ้นมาบ้าง“เอาหล่ะวันนี้ไม่มีอะไรแล้วเธอกัลป์ไปก่อนเลยช่วงนี้ไม่มีงานอะไรมากถ้าต้องการฉันจะเรียกเธอ”

ฉันตอบกลับไปแล้วอดจะถามขึ้นมาไม่ได้“พี่ลีชเรื่องขอฉัน...รถคันนั้นได้สืบเจออะ

บทที่129ความอัปยศอดสู

“ คุณทิพย์สุดาทานเสร็จแล้วหรอ?” เขานั่งลงและถามด้วยรอยยิ้ม

ฉันพยักหน้า จากนั้นเห็นเขาหยิบกล่องออกมาแล้วส่งมันมาให้ฉัน

ไอโฟน......

น้องสาวของสามี น้องชายของฉัน พวกเขาล้วนอยากได้สิ่งนี้

บทที่130เธอมันขายบริการ

�

ไม่นาน มือถือเขาดังขึ้นมาจากหลังรถ

“อ้อ ที่แท้ก็อยู่นี่เอง ฉันยังคิดว่าซื้อมือถือใหม่มือถือเก่าก็จะหายจากผมไปแล้ว”ตีรณมอด้วยความไม่คาดคิด แล้วคืนให้ฉัน

ฉันไม่อยากรู้ว่าเขาจงใจหรือไม่ แต่ไม่เป็นไร เพาะยังไงเราก็ได้ขอเบอร์กันไว้แล้ว พี่ลัชหมอบหมายไว้

ฉ