บทที่127กะทันหัน

“ทิพย์สุดาเป็นเอจริงด้วย?”ใฝ่ดีเห็นฉันแล้วตกใจเธอลืมตาโตเหมือนเห็นฉันเป็นผีดิบสักงั้น

ฉันเองก็ตกใจเหมือนกันนะไม่คิดว่าภารกิจแรกกลับมาเจอคนรู้จัก

“ใฝ่ดี?เธอ...ก็มากินข้าวด้วยเหรอ?”ฉันพูดอึ่งอ่าง

เธอตอบแล้วนั่งลงตรงข้ามฉัน“เธอมากินข้าวคนเดียว?วินัยหล่ะ?”

“อ

บทที่128บังเอิญจริงๆ

ฟังคำพูดพี่ลัชแล้วฉันพลางขำออกมา“พี่ลัชคิดมากแล้วฉันไม่หรอกนา”

“งั้นก็ดี”สีหน้าเขาอุ่นขึ้นมาบ้าง“เอาหล่ะวันนี้ไม่มีอะไรแล้วเธอกัลป์ไปก่อนเลยช่วงนี้ไม่มีงานอะไรมากถ้าต้องการฉันจะเรียกเธอ”

ฉันตอบกลับไปแล้วอดจะถามขึ้นมาไม่ได้“พี่ลีชเรื่องขอฉัน...รถคันนั้นได้สืบเจออะ

บทที่129ความอัปยศอดสู

“ คุณทิพย์สุดาทานเสร็จแล้วหรอ?” เขานั่งลงและถามด้วยรอยยิ้ม

ฉันพยักหน้า จากนั้นเห็นเขาหยิบกล่องออกมาแล้วส่งมันมาให้ฉัน

ไอโฟน......

น้องสาวของสามี น้องชายของฉัน พวกเขาล้วนอยากได้สิ่งนี้