บทที่124ความอ่อนโยนที่ซ้อนเร้น

ฉันรู้ว่าอนุสิทธิ์ไม่อยู่ห้องแต่ก็ไม่กล้าพูดเพียงแต่พยักหน้าทำเป็นไม่รู้อะไร“งั้นก็รบกวนเธอละนะขอบใจนะใฝ่ดี...”

“เอ๊!ใครต้องการให้เธอขอบคุณกัน”เธอพูดไม่ค่อยชอบแล้วหันเดินหน้า“ตามฉันมา”

ฉันก้มลงเดินตมเขาไปโรงแรมเธอโทรหาอนุสิทธิ์ตอนถึงห้องโถงใหญ่แล้

บทที่125ดีใจ

ตื้นตันใจต่อเขาฉันเลยทุ่มสุดตัวเพื่อให้เขามีความสุข

แรกๆเขายังมีความเบาแต่หลังๆเขากลับเอาฉันไปโยนที่เตียงแล้ว

บทที่เขาทับตัวลงมานั้นฉันตกใจจนหายใจแรงเพราะได้ยินสียงถอนหายใจเขาจากนั้นท่าเขาก็แรงจัดขึ้นมา

เขาจะเอาร่างกายฉันจนระเบิดฉีกขาดเหมือนอากได้อะไรแล

บทที่126ถูกสั่งไปตกปลา

ฉันว่าคงมีแต่บทที่อนุสิทธิ์อยู่ชัยชาญถึงไม่ปรากฏตรงหน้าฉันคงไม่เป็นอะไรหรอกฉันเลยพูดแบบนั้นกับชลัช

และแน่นอนนันไม่ได้พูดละเอียดมากเพียงบอกว่ามีเพื่อนช่วยฉันชัยชาญเลยไม่ได้ทำอะไรฉัน

ชลัชคิดๆแล้ว“คนนั้นที่รับเธอไปหรือป่าว?”

ฉันพยักหน้า

“เข