บทที่ 117 จะเป็นจะตาย

“ปึ้ง” เสียงประตูถูกถีบออก ดรัณกระโจนเข้ามาพลางตะโกนเสียงดังพร้อมเปิดไฟไปด้วย “พวกนายทำอะไรกันน่ะ?” เขาหน้าเขียวปั๊ดภายใต้แสงไฟ ส่วนวินัยทำหน้าเลิ่กลั่ก ฉันห่มผ้าห่มจนถึงอกพูดไปว่า “กลางค่ำกลางคืนชายหญิงอยู่กันตามลำพังสองต่อสอง นายว่าพวกเราทำอะไรกันล่ะ?” ดรัณกรี๊ดร้องใส่วิน

บทที่ 118 จบคำพูดลงที่ตรงนี้

ฉันมองลอดตาแมวเห็นคนที่มา สะดุดกึกชั่วครูก่อนตัดสินใจเปิดประตู “ทิพย์！ทำไมเธอไม่รับสายฉันล่ะ ไม่โทรกลับด้วย?” เพ็ญแขเบียดเข้ามาก่อนใส่เป็นชุด ฉันถอยหลังหนึ่งก้าวมองหน้าหล่อน “เพ็ญแข ฉันไม่คิดว่าระหว่างเรามีอะไรที่ต้องพูดกันอีกนะ” เพ็ญแขสีหน้าเปลี่ยนทันที หล่อนพยายามจ

บทที่ 119 มีข่าวแล้ว

ชลัชโทรหาฉัน แปลว่าได้ข่าวหวานแล้วแน่ๆ ฉันจะไม่ตื่นเต้นได้ยังไง? จู่ๆมือถือก็ดังขึ้น ฉันกลัวจะเป็นชลัช รีบหยิบออกมา แต่หน้าจอดันโชว์ชื่ออนุสิทธิ์ ฉันกระตุกแทบทรุด หัวใจที่เต้นแรงด้วยความตื่นเต้นพลันหลุดเต้นไปชั่วขณะ อนุสิทธิ์...วินัย...พวกเขาคุยอะไรกันแน่นะ? ฉันลังเลก่อนจะ