บทที่ 115 กระจ่างแจ้งแล้ว

เหตุผลนั้นฉันรู้ดี แต่ไม่สามารถบอกคนนอกได้ เลยได้แต่นั่งดื่มกาแฟเงียบๆ “เธอพูดสิ” เพ็ญแขเร่งรัด จนฉันยักไหล่บอก “ฉันจะรู้ได้ไงว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขาเปลี่ยนไปแล้ว ฉันไม่เข้าใจเขาหรอก” “ทิพย์ เธอนี่มัน...” เพ็ญแขส่ายหน้าพลางถอนหายใจยาว ฉันยิ้มบอกหล่อนว่า

“อย่ามัวแ

บทที่ 116 ฉันอยากมีลูก

ในบทที่ฉันกำลังเคว้งอยู่ เสียงเพ็ญแขดังขึ้น “วินัย บอกฉันตามจริงนะ นายไม่ได้แตะต้องเธออีกเลยใช่ไหม?”

“จริงๆนะ ผมกล้าสาบานว่าผมไม่อยากแตะต้องหล่อนสักนิด！ “

เพ็ญแขเค้นถามต่อ “ต่อให้หล่อนใส่ชุดชั้นในเซ็กซี่มายั่วคุณ คุณก็ไม่แตะต้องหล่อน?” ฉันขนลูกซู่ นึกถึงตอนห

บทที่ 117 จะเป็นจะตาย

“ปึ้ง” เสียงประตูถูกถีบออก ดรัณกระโจนเข้ามาพลางตะโกนเสียงดังพร้อมเปิดไฟไปด้วย “พวกนายทำอะไรกันน่ะ?” เขาหน้าเขียวปั๊ดภายใต้แสงไฟ ส่วนวินัยทำหน้าเลิ่กลั่ก ฉันห่มผ้าห่มจนถึงอกพูดไปว่า “กลางค่ำกลางคืนชายหญิงอยู่กันตามลำพังสองต่อสอง นายว่าพวกเราทำอะไรกันล่ะ?” ดรัณกรี๊ดร้องใส่วิน