บทที่4

ในตอนนี้เจี่ยนหยุ่นเฉิงซึ่งอยู่ในห้องก็ได้สังเกตเห็นเจี่ยนอีหลิงที่ประตูหอผู้ป่วย เขาลุกขึ้นและเดินไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว เจี่ยนหยุ่นเฉิงสูงมากกว่า 180 เซ็นติเมตร เจี่ยนอีหลิงที่อายุเพียงสิบห้าปีมองดูแล้วตัวเล็กเป็นพิเศษต่อหน้าเขา หัวของเธอสูงเพียงแค่อกของเขาเท่านั้น เจี่ยนอีหลินสวมเสื้อสเวตเ

บทที่5

นี่คือกล่องอาหารกลางวันที่โม่ชืออวิ้นให้เจี่ยนหยุ่นน่าวกิน เจี่ยนหยุ่นน่าวไม่อยากอาหารและได้กินไปเพียงเล็กน้อยและมีมากกว่าครึ่งที่เหลืออยู่ในกล่องอาหาร เขาเคลื่อนไหวเร็วเก็นไปและคนที่เหลืออีกสามคนในห้องไม่มีโอกาสที่จะหยุดยั้งเขา กล่องพลาสติกใส่อาหารโดนหัวเจี่ยนอีหลิง และอาหารก็กระเด็นจากหัวไป

บทที่6

เจี่ยนหยุ่นเฉิงพูดกับเจี่ยนอีหลิงต่อว่า “ให้หยุดอาทิตย์หนึ่งใช้เวลาสำนึกผิดสิ่งที่ทำ ได้ยินไหม” การจัดการกับสิ่งต่างๆของเขานั้นรวดเร็วและเด็ดขาดกว่าพ่อของเขา เจี่ยนอีหลิงพยักหน้า เห็นด้วยอย่างแข็งขัน การพักผ่อนอยู่กับบ้านสองสามวันนั้นดีสำหรับเธอเช่นกัน ตามนวนิยายต้นฉบับ เมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้น