บทที่ 438

บทที่438

“ทําไมฉันรู้สึกคุณอาว่างขนาดนั้น” เธอรู้สึก เวลาคุณเอาว่างขึ้นมามันน่ากลัวกว่าคนอื่นอีก

ธามนิ ทําท่าเหมือนผู้ปกครอง “ไปทํางานเธอ ไป นอนเช้าหน่อยอย่านอนดึกล่ะ”

ปากอดเขาไว้ ไม่เอา คุณอาดใสฉัน! ” ” ธามนิธิพูด “นี่เรียกว่าฉันใส่เธอ?”

“ไม่งั้นล่ะ?”

เขามาขยี้หัวเธอ ก็เป็

บทที่ 439

บทที่439

ตอนเด็กก็ล้มจนนับไม่ถ้วน

มันก็แค่ตอนนี้โตกว่าและล้มต่อหน้าเขาเธอ เลยรู้สึกน่าอาย

ธามนิธิมองเธอด้วยความอ่อนโยน “งั้นเธอ นอนพักก่อนนะ”

“อือ”

ปาณีนอนลงบนหมอนยื่นมือไปดึงผ้าห่มมาห่ม เมื่อกี้ตอนเธอล้มผ้าเช็ดตัวก็ตกโดนเขาอุ้มมาโดยที่ เธอเปื่อยตัวหมดเลย

พอตอนนี้รู้สึกต

บทที่ 440

บทที่440

กินข้าวในร้านอาหารเสร็จธามนิธิก็ส่งปาณี กลับไปที่ห้องแล้วได้ยินที่ปาณีพูด “ที่จริงให้ฉันไป โรงเรียนแล้ว ก็ได้

ถึงแม้ไม่ไปทํางานที่บริษัทของธีระอย่างน้อย เธอก็ควรไปเรียน

ธามนิธินั่งอยู่ขอบเตียงพูดด้วยเสียงขรึม ฉัน ไม่ชอบตอนที่เธอไม่เชื่อฟังแบบนี้”

ปาณีมองใบหน้าเย็นชาขอ