บทที่ 429

บทที่429

สมัยเด็กปาณียากจนมาก จึงไม่อาจเข้าใจได้ ว่าทําไมพวกเศรษฐีถึงยอมจ่ายเงินไปมากมายเพียง เพื่อหินก้อนเดียว

สู้เอาเงินไปซื้อของอร่อยๆทานยังจะดีกว่า !

เธอยังไม่เห็นเลย รู้ได้ยังไงว่าไม่ชอบ?” ธา มนิธิมองไปยังสาวน้อยน่ารักแห่งบ้านวิสิทธิ์เวช เอา มือของเธอวางไว้บนฝ่ามือเขา

คนอ

บทที่ 430

บทที่430

เขาทําท่าทางเฉยๆ ทิ้งรถเข็นไว้ตรงนั้น

จนกระทั่งเขาขึ้นลิฟต์ไปแล้ว จันวิภาถึงเพิ่งมี ปฎิกิริยาตอบสนอง ธามนิธิ ยีนได้แล้วจริงๆ

ปาณีมองไปที่จันวิภา “พี่คะ”

จันวิภานั่งลงอย่างงงๆ อาจเป็นเพราะภาพตรง หน้าที่กระหน่ำใส่เธอ ชั่วขณะหนึ่งเธอจึงยังรู้สึกรับ ไม่ได้

ผ่านไปสักพัก

บทที่ 431

บทที่431

ในใจที่อดทนไว้อยู่สุดท้ายก็ไม่ต้องทนแล้ว

ปาณีพูดจบก็เห็นเวทัสยังยืนอยู่ที่เดิม “นี่เธอ ตื่นเต้นจนโง่ไปแล้วหรือไง?”

ถึงแม้ปกติเขาจะดูเหมือนคนไม่มีอกมีใจแต่ ตอนนี้เขาก็เป็นห่วงธามนิธิขนาดนี้ปาณีก็รู้สึกดีใจอยู่ เช่นกัน

ไม่เสียดายที่ธามนิธิ ห่วงเขาขนาดนี้!

ปาณีอยู่กับ