ตอนที่ 7

“อย่าใสใจคำพูดของไวยาตย์เลยนะ”

ปาณีไม่ได้พูดอะไรมือที่กำผ้าห่มนั้นแน่นยิ่งขึ้น ตาเริ่มแดงก่ำ

ธามนิธิเห็นดวงตาของปาณีเลยพูดว่า”อยาก ร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะอยู่ต่อหน้าฉันไม่ต้องเข้มแข็ง ก็ได้”

เพียงเพราะประโยคนี้ประโยคเดียวก็ทำให้ปาณีที่ กลั้นน้ำตาตั้งนานหลั่งน้ำตาออกมาอย่างไม่ขาดส

ตอนที่ 8

รถมาจอดอยู่ด้านหน้าของคฤหาสน์

ก่อนปาณีจะลงจากรถเธอจัดการผมเผ้าที่ฟูของ เธอเสียก่อนแล้วจึงค่อยตามลงไป

ในคฤหาสน์มีธามนิธิอยู่คนเดียว

ปาณีมองไปยังธามนิธิที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างเห็น แผ่นหลังที่โดดเดี่ยวนั้นเธอรู้สึกเหมือนหัวใจโดนบีบรัด แน่นคิดถึงตัวเองที่เพิ่งหนีออกมาจากบ้านจากนี้เป็

ตอนที่ 9

เมื่อใกล้ถึงเมืองชยุตปาณีที่หลับมาตลอดทางก็

ตื่นสักที

เมื่อใกล้ถึงเมืองชยุตขึ้นทุกที่ปาณีจึงรู้สึกดื่นกลัว เธอจับแขนเสื้อของธามนิธิพร้อมกับพูดว่า”คุณอาหนูไม่ ต้องเตรียมของขวัญไปจริงหรอคะ?”

กลับไปบ้านสามีครั้งแรกไม่มีของขวัญติดไม้ ติดมือดูเหมือนจะไม่ค่อยมีมารยาทนะ

ธามนิธิลูบหั