บทที่ 322

ตอนที่ 322

ปกติแล้วเวลารับประทานอาหาร คนที่แค่เพียงพูดสักประโยค กลับเสมือนถูกเรียบเก็บวิญญาณ มาวันนี้กลับชวนเขาพูดคุยไม่

หยุด

ปาณีใช้ตะเกียบคีบขึ้นมา ลองกินไปหนึ่งคำ “ฉันกำลังกินอยู่

นี่ไง อร่อยมาก เพียงแต่ว่าร้านนี้ราคาแพงไปมาก”

“เธออยากกินเมื่อไหร่ก็มาได้ ฉันมาเป็นเพื่อน”

บทที่ 322

บทที่322

บทที่ 323

ตอนที่ 323

ปาณีมองไปยังธามนิธิที่กำลังถูกไวยาตย์ตันตัวเข้ามา “คุณ อา ดอกไม้พวกนี้คุณเป็นคนซื้อหรือคะ”

ธามนิธิตอบกลับเสียงเบา “ให้เธอ”

“ปาณีมองไปยังดอกไม้เหล่านั้น เยอะขนาดนี้จะเปิด ร้านดอกไม้หรือไงกัน “ฉันถามคุณอย่างจริงจังนะ”

“ฉันไม่จริงจังตรงไหน?” ธามนิธิมองไปที่เธอ “ชอบไหม”