บทที่515

ชลธ์ตอนนี้คือประธานคณะกรรมการของ บริษัท แต่ในหลายๆเรื่องก็ไม่ต้องลงไปจัดการ ด้วยตนเองแต่อย่างใด

นพรุจเอ่ย “อารมณ์ของเขาคุณใช่ว่าจะไม่รู้ อีกทั้ง…บริษัทยูจีเป็นเหมือนเลือดเนื้อของเขามา ตลลอด ไม่จําเป็นต้องให้เขาเปลี่ยนงานเพียง เพราะบุญคุณความแค้นส่วนตัว”

เมื่อก่อนบ้านวิสิทธิ์เวชกับบ

บทที่516

เธอบังเอิญพบกับผู้หญิงกลุ่มหนึ่งกำลังพูด

คุยกันอยู่พอดี “เห็นลูกค้าโต๊ะนั้นไหม? เด็กผู้หญิงคนนั้น หน่ะ คือลูกสะใภ้ของบ้านวิสิทธิ์เวช”

“ตายจริง! อายุของเธอดูแล้วยังเด็กกว่าฉัน

อีก”

“ใช่ไหมหล่ะ? ได้ยินว่ายังเรียนมหาลัยอยู่

เลย” “ชีวิตช่างโชคดีอะไรขนาดนี้”

“คู่หมั้นก่อนหน้

บทที่517

เขาคิดว่าเรื่องนี้ควรจะจบลงไปแล้ว แต่ดู เหมือนว่ามันจะไม่ใช่

ปาณีนิ่งเงียบอย่างยิ่ง สายตาจ้องไปยังเรือ ท่องเที่ยวที่อยู่บนแม่น้ำ เพราะอยู่ห่างไกลออกไป ยามมองดูจึงคล้ายกับใบไม้ร่วงจุดเล็กๆ

อ้อมแขนของธามนิธิช่างอบอุ่น เพียงแต่ ปาณีค้นพบว่า ตั้งแต่เขาดีขึ้นมา ระยะห่าง ระหว่างตนเองกับเ