บทที่442

ปาณินิกภาพไม่ออกเลยว่าทําไมฝนสิริถึง เปลี่ยนหน้าได้เร็วขนาดนี้?

เธอจับโทรศัพท์ไว้แน่นแล้วมองคุณอาที่ กําลังกินข้าวอยู่

ตอนเขากินข้าวจะเงียบมากถึงแม้ตอนนี้เขา หายดีแล้วแต่ปาณีก็ยังไม่เลืมเรื่องที่ผ่านมาเลย พูดกับฝนสิริว่า “จะกินข้าวแค่นี้ก่อนนะ”

แล้วก็ตัดสายไปเลย

ธามนิธิมองเธอ

บทที่443

ฝนสิริรู้สึกจิรเวชเหมือนคนโง่เลยพึ่งไม่ได้ เลยสักนิดยังดีที่วันนี้เธอลางานแล้วมาซื้อผักเอง ถ้าให้จิรเวชมาคงซื้อไม่ถูกสักอย่าง

จิรเวชไม่ค่อยมีนิสัยอะไรเท่าไหร่ภรรยา พูดยังไงก็คืออย่างงั้นจะไม่เถียงกลับ

ประเด็นคือทุกครั้งที่ทะเลาะกับฝนสิริก็จะ เสียเปรียบตลอดเขาเลยไม่อยากเปลืองแรงมาก

บทที่444

“ไม่เป็นไร” นี่ที่เป็นบ้านของเธอปาณี เกรงใจไวยาตย์ ต้องถือไปเองคนเดียว “พวกเรา ช่วยกันถือคนละนิดคนละหน่อยก็เอาขึ้นไปด้วย กันหมดแล้ว”

ทันใดนั้นจิรเวชและผ่นสิริก็ลงมาจากชั้น บนเห็นพวกเธอกลับมาก็รีบเข้าไปช่วยยกของ ทําไมซื้อของเยอะขนาดนี้? นี่ก็เยอะเกินไปนะ!”

แต่ในใจของฝนสิริเต็มไปด้วย