บทที่ 2

ตอนที่ 2

ปาณีรู้ว่าเรื่องการยืมเงินแบบนี้ไม่สามารถบังคับ ใครได้ถ้าคนอื่นไม่ยอมยืมให้เราก็ทำอะไรไม่ได้

“ไม่เป็นไรค่ะขอบคุณคุณน้ามากนะคะ”

เมื่อไม่สามารถขอยืมเงินได้ปาณีจึงรู้สึกเกรงใจที่ ต้องอยู่ต่อจึงเตรียมตัวจะออกไป

ติรยาจับมือของเพื่อนอย่างสนิทสนมแล้วพูด ว่า”ปาณีอย่ากังวลไปเลยน

บทที่ 3

บทที่3

บทที่ 3

ตอนที่3

หลังจากกลับจากบ้านคุณทัตดาปาณีนั่งรถออก ไปชานเมืองเมืองชลธี

รถประจำทางจอดหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่งปาณีลง จากรถเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้นอย่างคุ้นเคย

ที่นี่คือสถานที่ทำงานของเธอในช่วงปิดเทอมนี้ เจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้เป็นชายพิการไม่สามารถเดิน ได้ปาณีมาทำงานที่นี่จะ2เดือนแล้วแต่เคยเจอ