บทที่ 7

ตอนที่ 7

“อย่าใสใจคำพูดของไวยาตย์เลยนะ”

ปาณีไม่ได้พูดอะไรมือที่กำผ้าห่มนั้นแน่นยิ่งขึ้น ตาเริ่มแดงก่ำ

ธามนิธิเห็นดวงตาของปาณีเลยพูดว่า”อยาก ร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะอยู่ต่อหน้าฉันไม่ต้องเข้มแข็ง ก็ได้”

เพียงเพราะประโยคนี้ประโยคเดียวก็ทำให้ปาณีที่ กลั้นน้ำตาตั้งนานหลั่งน้ำตาออกมาอย่

บทที่ 8

บทที่8

บทที่ 8

ตอนที่ 8

รถมาจอดอยู่ด้านหน้าของคฤหาสน์

ก่อนปาณีจะลงจากรถเธอจัดการผมเผ้าที่ฟูของ เธอเสียก่อนแล้วจึงค่อยตามลงไป

ในคฤหาสน์มีธามนิธิอยู่คนเดียว

ปาณีมองไปยังธามนิธิที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างเห็น แผ่นหลังที่โดดเดี่ยวนั้นเธอรู้สึกเหมือนหัวใจโดนบีบรัด แน่นคิดถึงตัวเองที่เพิ่งหนีออกมาจากบ้าน