บทที่ 760

"..." ปาณีขมวดคิ้ว ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอแทบจะไม่รู้สึกน้อยใจเลย เพราะบางทีอาจจะเป็นเพราะเกิดเหตุขัดข้องก็ได้ ดังนั้นเขาเลยมาถึงส่าย แต่พอได้ยินคำพูดของเขา เธอก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที : "หนูคิดว่ายังไงล่ะ?"

ธามนิธินิ่งเงียบสักพัก และถามว่า : "หนูรออยู่ประตูทางออกอยู่หรอ?"

บทที่ 761

"เปล่าสักหน่อย" ปาณีโต้เถียง เธอรู้สึกเหมือนเขากำลังหลอกด่าอยู่ "หนูยังผอมอยู่นะ"

ธามนิธิยิ้มแย้ม และจับมือเธอ เดินออกไป "หนูมาตั้งแต่ตอนไหนแล้ว"

"ตอนคุณใกล้จะมาถึง"

"อาบอกว่า ตอนบ่ายสองกว่าไม่ใช่หรอ? ทำไหมหนูมาเช้าขนาดนั้นล่ะ?" เพราะต่อให้เขาลงจากเครื่อง ก็ต้องเสียเว

บทที่ 762

ปาณีมองธามนิธิ และถามอย่างสงสัยว่า : "อาล่ะ? เป็นยังไงบ้าง? อยู่ที่นั้นคุ้นชินหรือยัง?"

เขาจากไปตั้งหนึ่งเดือนกว่าแล้ว!

ปาณีก็ไม่รู้ว่าเขาใช้ชีวิตที่นั้นเป็นอย่างไรบ้าง

ธามนิธิเป็นคนสุขุมนิ่ง มีปัญหาอะไรก็มักจะไม่พูดอะไรกับเธอ

และเขามักจะเป็นเหมือนรูปปั้นเหล็กรู