บทที่ 69

ติรยาพูดอย่างน้อยใจว่า “คุณน้า หนูเปล่านะคะ.....”

“เธอเปล่าหรอ?” จันวิภาหัวร้องเสียงแข็ง “เมื่อกี้เธอยังพูดอยู่หยกๆว่าปาณีอ่อยเวทัสไม่ใช่หรอ?”

“นั่นเป็นเพราะว่า จริงๆแล้วปาณี......”

“จริงๆแล้วอะไร?” จันวิภาจ้องติรยาอย่างเข้มงวด ทำให้ติรยาพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

บทที่ 70

“ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” จันวิภากล่าว “จะขอบคุณ ก็ขอบคุณเขาสิ!

เธอมองธามนิธิแวบหนึ่ง เพราะว่าเขาเชื่อใจปาณี ดังนั้น พวกเขาจึงเชื่อใจตามไปด้วย

สายตาของปาณีตกอยู่บนตัวของธามนิธิ แต่ไม่ได้ขอบคุณเขาแต่อย่างใด

เขาเรียกติรยามา แสดงให้เห็นว่าเขาไม่เชื่อใจเธอ ถ้าหากพ

บทที่ 71

ไม่เช่นนั้น เพียงแค่เธอคิดก็รู้สึกอึดอัดแล้ว

จันวิภาได้ยินคำตอบของปาณี ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ดูเหมือนว่าร่างกายของเขายังไม่ดีขึ้นสินะ ไม่ได้การละ ฉันต้องไปต้มยาให้เขา......”

ถ้าเกิดว่าธามนิธิยังเป็นแบบนี้ต่อไป มีลูกไม่ได้ พ่อแม่คงกังวลแทบแย่

ตั้งแต่เขาเกิดเ