บทที่ 51

ธามนิธิมองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของเธอใสสะอาดมาก

“ตื่นได้แล้ว! แม่บ้านทำของว่างไว้ให้เธอแล้ว”

“จริงหรอคะ? ทำอะไรไว้คะ?” ปาณีรู้สึกมีแรงขึ้นมาทันที เธอลุกขึ้นจากเตียง จากนั้นรีบคว้าเสื้อผ้าวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ เธอทำ ธุระส่วนตัวนิดหน่อยและถือโอกาสเปลี่ยน

บทที่ 52

ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้จะกินให้เยอะๆเลย ก่อนที่คุณอาจะนึกขึ้นได้

“เธอยังเป็นเด็กรึไง? กินเยอะแล้วสุดท้ายคนที่ไม่สบายก็เป็นตัวเธอเอง” เขาลูบหัวเธอเป็นการปลอบใจ พูดกับแม่บ้านว่า “เก็บไว้ให้เธอก่อน”

“ค่ะ” แม่บ้านรีบเก็บไอศกรีมไป

ปาณีจ้องหน้าธามนิธิ ในตามี

บทที่ 53

หลังปาณีพูดจบ ธามนิธิก็ออกมาจากข้างในพอดี เขาสวมใส่เสื้อเชิ้ตหลวมๆ นั่งอยู่บนรถเข็น มองไปยังทั้งสองคนที่กำลังยืนคุยกันอยู่ เปิดปากพูดเสียงเบาว่า “ไวยาตย์”

น้ำเสียงเรียบนิ่งมาก แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่กำลังกดขี่อีกฝ่ายอยู่

ไวยาตย์รีบเดินไปหาเขา “คุณธามนิธิ”