บทที่ 430

เป็นน้ำเสียงที่ไม่อาจบรรยายได้

ธามนิธิถึงกับอึ้งไป “......”

ดูเหมือนว่าเขา….จะลืมเรื่องนี้ไปเลย

เขายืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า คิดไม่ออกว่าจะแก้ตัวอย่างไรดี เห็นปาณีที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ใส่เพียงแต่เสื้อชั้นในกับกางเกงในเท่านั้น แล้ววิ่งเท้าเปล่า ตึงๆๆตรงดิ่งมาหาเขา

บทที่ 431

เธอมองถามนิธิ ถามว่า “คุณหายดีแล้วหรือคะ?”

“ต้องพักฟื้นอีกสักระยะ” ธามนิธิตอบ “แต่เรื่องเดินไม่มีปัญหาแล้ว”

เขามองปาณีที่อยู่ในอ้อมกอด “ดีใจไหม?”

ปาณีกลอกตาไปมา ไม่มีอะไรที่ไม่น่าดีใจนี่ “ก็ดีใจหรอกค่ะ แต่ว่า….คุณคงไม่ได้เพิ่งมาหายดีวันนี้หรอกนะ?”

พอเห็นท่าทางขอ

บทที่ 432

ยังจำได้ว่าเมื่อคืนวาน เขายังนั่งบนรถเข็นอยู่เลย

ธามนิธิ “อื้ม”

“น้า….” น้าลำมุงอยากพูดออกมา แต่หาคำพูดไม่ถูก “น้าขอไปโทรหาคุณผู้หญิงก่อน”

เธอระงับความตื่นเต้นไม่ไหว ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ

ตั้งแต่บทที่ธามนิธิขาเดินไม่ได้ คนในบ้านวิสิทธิ์เวชทุกคนก็รู้สึกเศร้าหมอง แ