บทที่414

เห็นอยู่ที่เธอกินเหล้า แต่กลับไม่กล่าวเตือนเธอเลย

เพื่อนไม่ดี!

ปาณียกริมฝีปากขึ้น “แน่นอนว่ากำลังรอเธอเมา แล้วจับเธอไปขายไง! ดูเธอแบบนี้ คงจะขายได้เงินไม่น้อย”

โมรีกรอบตาใส่เธอ “เกินไปแล้ว”

แน่นอนว่าปาณีไม่ได้ขายเธอจริงๆ เวลานี้ส่งโมรีกลับมหาลัย ค่อนข้างไกลเกิน

บทที่ 415

รถเข็นที่เขานั่งยังอยู่ที่มุมนี้ มองถึงตรงนี้ เธอรู้สึกงงงัน นี่คือ……

ง่วงจนเบลองั้นหรือ?

ปกติคุณอาจะต้องใช้รถเข็นแทนการเดินไป แต่เมื่อกี้ เธอกลับคล้ายว่าเห็นเขาเดินเข้าไป

ปาณีนอนอยู่บนเตียง ไม่ได้ขยับเขยื้อน ซ้ำริมฝีปากยังยกยิ้ม เธอคิดว่าคนเองคล้ายคนโง่ก็มิปาน กระทั่ง

บทที่416

อาจเป็นเพราะเธอชื่นชอบเวทัส ดังนั้น ยามจันวิภาพูดกับเธอ โมรีจึงรู้สึกกดดันเป็นอย่างมาก

เวลาที่เธออยู่กับปาณี มักจะได้ยินปาณีชมจันวิภาเสมอว่าเธอดีแค่ไหน แต่เธอกลับรู้สึกแค่ว่าจันวิภามีลักษณะบ่างอย่างที่ทำให้คนเกรงกลัว

จันวิภาด้านนึงดื่มกาแฟ ด้านนึงจ้องมองพิจารณาโมรีไปด้วย