บทที่221

วันที่สอง ร้านกาแฟงานเยอะมากทำให้ปาณีเกือบจะลางานไม่ได้ สุดท้ายก็ให้นภันต์มาทำแทนเธอครึ่งวัน เจ้าของร้านจึงยอมให้ปาณีลางานได้

ประมาณหกโมงเย็นถึงออกมาจากร้านกาแฟ ปาณีไปร้านอาหารตามที่ไวยาตย์ส่งมาให้แต่พอไปถึงในแผนที่แสดงว่าที่นี่คือร้านอาหารแต่เธอกลับไม่เจอวี่แววร้านอาหารเลยแ

บทที่222

เขามองเธอแล้วอดหัวเราะไม่ได้

ร้านที่ธามนิธิพามาวันนี้ วิวสวยเปิดหน้าต่างก็เห็นแม่น้ำข้างนอกโดยเฉพาะถึงตอนกลางคืนยังมีเรือยอชต์ไม่น้อย

ปาณีนั่งอยู่บนเก้าอี้แล้วมองวิวข้างนอก “หนูก็อยากไปนั่งเรือจังแต่เสียดายคนเยอะเกิน”

ตั๋วเรือไม่ได้แพงแต่ทุกครั้งจะที่ไปก็ต้

บทที่223

“……” ถึงตอนนี้ปาณียังไม่รู้วันเกิดของคุณอาเลย เธอมองไปที่ธามนิธิ “คุณอาราศีอะไรคะ?”

“เธอถามวันเกิดฉันตรงๆก็ได้แล้วไม่ใช่หรือไง?” ธามนิธิรู้ทันทีเลยว่าปาณีจำวันเกิดเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

โดนฉีกหน้าแบบนี้ปาณีก็รู้สึกอึดอัด “หนูสัญญาว่าคราวหลังจะไม่ลืม”

ไวยาตย์ตอบแทนธามนิ