บทที่ 214

ดังนั้น เธอจึงไม่ชอบที่จะรบกวนไวยาตย์จริงๆ

ธามนิธิมองไปยังเธอ ดวงตาดำสนิทคู่นั้น เปรียบเสมือนน้ำทะเลลึก “ถ้าอย่างนั้น......ทำไมกลับมาก่อนล่ะ?”

ปาณีมองไปยังเขา กระพริบตาปริบๆ พูดอย่างทะลึ่งว่า “ก็เพราะว่าคิดถึงคุณไงคะ หนูเลยกลับมา”

ประโยคนี้ของเธอ ทำให้บรรย

บทที่ 215

“แน่นอนสิคะ”

กระเป๋าของปาณีวางอยู่ข้างๆ เธอหยิบกระเป๋ามา และหยิบเงินรางวัลออกมาให้เขาดู “คุณดูสิ หนูไม่ได้โกหกคุณจริงๆนะ!”

มีความรู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก

ก่อนหน้านี้คุณอามัวแต่พูดว่าเธอร้องเพลงไม่เพราะ เธอยังสงสัยตัวเองอยู่เลย ดีที่ครั้งนี้ได้รางวัล แม้จะไ

บทที่ 216

ปาณีอดไม่ได้ที่จะจ้องหน้าชยรพที่นั่งอยู่ข้างๆ บ่นว่า “ชยรพ ทำไมนายพูดไปหมดเลยล่ะ?”

ก็แค่กิจกรรมเล็กๆเอง ที่บอกคุณอา เพราะเธอใกล้ชิดกับคุณอามาก แต่จะพดอวดต่อหน้าทุกคน นี่มันไม่สมควรมากนัก ขายหน้าแย่

ชยรพทำหน้าโดนใส่ร้าย “ไม่ใช่ฉันนะ”

เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้