บทที่ 213

ปาณีตอบว่า “ก็หนูกลัวคุณขับรถไปรับหนูโดยเฉพาะจะยุ่งยากไม่ใช่หรอคะ? ก็เลยกลับมาเอง”

ไวยาตย์รู้สึกปวดหัว “คุณกลับมาดึกขนาดนี้ คุณธามนิธิรู้เข้าจะเป็นห่วงเอานะครับ”

เพราะถึงยังไงก็เป็นเด็กผู้หญิง

ปาณีถามว่า “คุณอาล่ะคะ? นอนแล้วหรอ?”

“วันนี้คุณธามนิธิไม่

บทที่ 214

ดังนั้น เธอจึงไม่ชอบที่จะรบกวนไวยาตย์จริงๆ

ธามนิธิมองไปยังเธอ ดวงตาดำสนิทคู่นั้น เปรียบเสมือนน้ำทะเลลึก “ถ้าอย่างนั้น......ทำไมกลับมาก่อนล่ะ?”

ปาณีมองไปยังเขา กระพริบตาปริบๆ พูดอย่างทะลึ่งว่า “ก็เพราะว่าคิดถึงคุณไงคะ หนูเลยกลับมา”

ประโยคนี้ของเธอ ทำให้บรรย

บทที่ 215

“แน่นอนสิคะ”

กระเป๋าของปาณีวางอยู่ข้างๆ เธอหยิบกระเป๋ามา และหยิบเงินรางวัลออกมาให้เขาดู “คุณดูสิ หนูไม่ได้โกหกคุณจริงๆนะ!”

มีความรู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก

ก่อนหน้านี้คุณอามัวแต่พูดว่าเธอร้องเพลงไม่เพราะ เธอยังสงสัยตัวเองอยู่เลย ดีที่ครั้งนี้ได้รางวัล แม้จะไ