บทที่136

ปาณีใช้น้ำเสียงนิ่งๆพูดกับเวทัสว่า "ใช่ ฉันจงใจทำ จงใจลากมือของเธอให้มาดึงผมฉัน จงใจให้เธอตบฉันเอง...."

และแน่นอน นอกจากเป็นคนโง่เท่านั้นถึงทำแบบนี้

เวทัสไม่มีทางเชื่อคำพูดบ้าๆพวกนี้หรอก

"หน้าด้าน" เคยมีแต่ติรยาใส่ร้ายคนอื่นแต่ใครจะไปคิดได้ว่าวันหนึ่งปาณีก็ใช้

บทที่137

ใช่

ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขาเชื่อคำพูดของติรยาแล้วจะมาถึงจุดนี้ได้ไง?

ปาณีมองเวทัสที่กำลังนึกคิดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดคุยกับเขาอีกแล้วก็เดินออกมาทันที

ปาณีพึ่งเดินออกมา ก็เจอกับน้าลำมุง "ปาณี ไปกินข้าวได้แล้วนะ"

"ได้ค่ะ เดียวหนูไปเรียกคุณอานะคะ"

บทที่138

อบอุ่นมาก

พอธามนิธิเห็นแผลของปาณี ก็สั่งสอนสองสามประโยคแล้วค่อยลงมากินข้าวกับปาณี

ติรยาไปแล้ว เวทัสลงไปถึงที่ห้องครัวก่อน

จันวิภากำลังถามเวทัสอยู่ "แล้วแฟนเธอล่ะ? ไปแล้ว?"

ติรยาอยู่ที่นี่ไปอีกหนึ่งวันตอนบ่ายยังเห็นอยู่เลยแต่ตอนนี่ไม่อยู่แล้ว ทำให้จ