บทที่ 64 ความอับอาย และเดียวดาย

เมื่อเถ้าแก่เนี้ยกวาดสายตามองจันวิถา สุมิตรก็ได้ไปเสียแล้ว

เถ้าแก่เนี้ยนั่งลงข้างๆจันวิภา มองจันวิภาใกล้ๆอย่างไร้ซึ่งมารยาท จากนั้นจึงยิ้มขึ้นมาแล้วพูดว่า “เป็นคนที่สวยจริงๆ”

จันวิภาเครียดขึ้นมาทันที พูดขึ้นอย่างรีบร้อน “สุมิตรได้พูดอะไรกับคุณ

บทที่ 65 ช่วยด้วย นราวิชญ์มาแล้ว

เถ้าแก่เนี้ยยิ้มขึ้นมาทันที วางมือบนไหล่ของจันวิภา แล้วพูดจาออกมาอย่างแปลกประหลาด “โอ้โห ฉันว่าคุณจันวิภา คุณนี่มาถูกทางแล้วจริงๆ คิดออกได้เร็วดีจริงๆ งั้นก็ดีเลย รีบไปล้างหน้าแต่งตัวสักหน่อยเถอะ！”

จันวิภาตกตะลึง งุนงง อ้าปากพูดถาม “อาบน้ำแต่งตัว? เธอ

บทที่ 66 ความจริงของเรื่อง

จันวิภาก้มหน้าลงไป ไม่พูดอะไรออกมา

นราวิชญ์โกรธขึ้นมาทันที กระทืบเถ้าแก่เนี้ยอย่างรุนแรง จากนั้นจึงกลับมาอุ้มจันวิภาแล้วเดินออกประตูไป

ทั้งสองคนไม่พูดอะไรเลยระหว่างทาง นราวิชญ์เม้มริมฝีปากของเขา แต่ทว่าดวงตาที่แดงก่ำของเขากลับแสดงความโกรธออกมา