บทที่ 56 หึง หึงจนบ้าคลั่ง

ทั้งสามคนพูดคุยไร้สาระกันอยู่ในสำนักงาน ทันใดนั้นเองเวธัสจึงรู้สึกว่าการมีตัวตนอยู่ของเขาเป็นส่วนเกิน เขาขอตัวออกไปสูดลมหายใจข้างนอก จากนั้นจึงหันหลังแล้วเดินออกจากสำนักงานไป

หลังจากที่เวธัสออกไปแล้ว นราวิชญ์จึงจับแขนจันวิภาเอาไว้ทันที นั่งข้างๆเธอ แล้วเอ่ย

บทที่ 57 กับดักของสุมิตร

สุมิตรเหยียบคันเร่งอย่าบ้าคลั่ง ทำให้จันวิภารู้สึกไม่สบายใจอยู่เล็กน้อย “สุมิตร นายจะพาฉันไปที่ไหน”

แต่ทว่ากลับไม่มีคำตอบใดๆออกมา

รถหมุนวนเป็นวงกลม ในที่สุดก็หยุดที่ประตูของไนท์คลับแห่งหนึ่ง

สุมิตรเปิดประตูรถ แล้วดึงจันวิภาออกมาอย่างป่าเถื่อ

บทที่ 58 อุบายของจันวิภา

จันวิภาอยากจะเดินออกจากสถานที่ที่ยุ่งเหยิงวุ่นวายแห่งนี้ไปให้เร็วที่สุด แต่ทว่าบทที่เธอเดินไปจนถึงประตู ก็ได้เจอกับมือที่แข็งแกร่งประคองเอวของเธอเอาไว้อยู่ จากนั้นมืออีกข้างวางไว้บนเอวของเธอ

“ธนภาค”

จันวิภาเงยหน้าขึ้นมา จำขึ้นมาได้ในทันทีที่ชายที่ยืนอยู่