บทที่ 487เพื่อนร่วมทางที่ไม่คาดคิด

มีธุระอะไรต้องไปทำเห็นำด้ชัดวามัก็แค่ข้ออ้างเท่านั้นแหล่ะ

จันวิภาถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาด้วยความขมขื่น“เห้อคงจะยังโกรธอยู่หล่ะสินะ”

“อย่ากังวลไปเลยผมจะไปปลอบเธอเอง”

“งั้นขอฝากพัชรีไว้กับคุณด้วยนะหากไว้จะติดต่อไปฉันจะส่งโปสต์การ์ดไป

บทที่ 488การเริ่มต้นครั้งใหม่（ตอนจบ）

จันวิภายกมือเบรกพัชรีเอาไว้หน้าตาไม่แสดงสีหน้าใดๆ“ฉันจองไว้แค่ห้องเดียวเท่านั้นไม่มีส่วนของแกเลย”

“ห้องเดียวก็พอแล้วเราก็นอนด้วยกันได้นี่นาบทที่ อยู่หอตอนนั้นเราก็นอนห้องเดียวกันไม่ใช่หรอ”

“ห้องนี้มีแค่เตียงเดียว”

“อ้อ”พัชรีหยุดแปปนึงก่อนจะโ